Huis bouwen en motorhome verbouwen

 THAILAND HERE WE COME !!!!+ het bouwen van het huis.

 

De maand juli 2007

 

De geplande reis loopt teneinde. Niet dat we er genoeg van hebben, maar het idee om weer in een huis te wonen, onze spulletjes vanuit Nederland in een container over te laten komen, kriebelt toch ook wel weer. We besluiten richting Chiang Mai te rijden en daar rondkijken of het klikt met de omgeving. Of we hier een huis gaan huren en wie weet later kopen of zelf bouwen. We laten het gewoon komen, voorlopig leven we nog in “Moggy” en genieten hier volop van, maar ons besluit staat vast. We gaan onze oude dag in Thailand slijten en sluiten onze geweldige reis af met de volgende woorden die een kennis van ons on een boekje schreef waar we een ieder die we ontmoeten iets lieten inschrijven tijdens onze reis.

 

REIZEN IS GEEN VAKANTIE

REIZEN IS SOMS HARD WERKEN

REIZEN IS WEL EENS KLOTE

REIZEN IS SOMS SAAI

REIZEN IS VAAK VERMOEIEND

REIZEN IS REGELMATIG COMPROMIEN SLUITEN

 

WORDT NOOIT BOOS, MAAR VERBAAS JE SLECHTS

REIZEN IS SUPER AVONTUURLIJK EN HET MOOISTE WAT ER IS.

 

 

Als we een beetje uitgekeken zijn in en rond Chiang Mai, de vele WAT’s in Chiang Mai gaan we niet bekijken, we zijn WAT-moe, als je begrijpt wat ik bedoel,  bellen we Anya, die we onderweg getroffen hebben. Ze woont hier ergens in de buurt en we hebben afgesproken, dat we zouden bellen rond deze tijd. Ze had dan toch vakantie, zou deze kant op komen vliegen, haar familie bezoeken en dan konden wij gelijk haar “Resort” zien en misschien willen we het wel kopen ??

Zo gezegd zo gedaan. Op de afgesproken plaats, komt ze met een taxi aanrijden, gepakt en gezakt, inclusief een deken speciaal voor ons ?? Hoezo ?? We snappen het even niet, maar dat zal wel aan ons liggen.

 

We rijden een behoorlijk stuk de bergen in en komen dan bij haar “Resort” . Oeps !! Nu snappen we waarom ze speciaal een deken heeft meegenomen. Haar definitie van een “Resort” is waarschijnlijk anders dan de onze. We kunnen “Moggy” amper parkeren in de tuin, waar het onkruid, taille hoog staat. Het huis is niet wat wij ervan verwachten. Behoorlijk primitief, niet echt schoon, geen ramen in de kozijnen, wel (kapot) horrengaas. Houten britsen om op te slapen. Oh, hoe comfortabel slapen wij in onze “Moggy”.

 

Kees kijkt me aan en zegt. Sorrie, Els maar hier blijf ik niet. Tja, hoe zeggen we dit tegen Anya. Tja, gewoon eerlijk zijn. Met een rot gevoel zeggen we, dat het “Resort” anders is dan we gedacht hadden en we verder gaan. Ze zegt dat ze wel begrijpt dat een Farang een huis anders ziet dan een Thai.  We hopen dat ze niet boos is. Nee hoor, zo was toch van plan deze kant op te komen om haar familie en vrienden te bezoeken. We nemen afscheid en rijden verder. Gatsie, dit is niet leuk.

 

Als we dan verder de berg oprijden, wordt het schemerig en moeten we toch snel een slaapplaats vinden. We komen door een dorp en zien een sportveld van beton, waar kinderen aan het spelen zijn. Aan de oudere mensen vragen we of, als de kinderen uitgespeeld zijn, wij de “Moggy” op deze plaats neer mogen zetten. Na algemeen overleg. Geen probleem. We wachten rustig af, tot de kinderen uitgespeeld zijn, als daar opeens een personenauto aan komt rijden. Het raam wordt opengedraaid en er komt een hoofd met blond haar te voorschijn.

 

He, wat doen jullie Hollanders in godsnaam hier. De vrouw stapt uit. Inderdaad komt ze ook uit Nederland en is met man en dochtertje op bezoek bij haar zoon Teun die hier met zijn Thaise vrouw  woont en een lelie-kwekerij heeft. Na een korte kennismaking belt ze haar zoon en zegt dat ze een Hollands echtpaar mee brengt die helemaal uit Nederland zijn komen rijden met een auto. Nou, dat wil Teun wel eens zien. We moeten uiteraard met de vrouw mee.

 

Bij het huis van Teun zelf kunnen we niet staan. Dat ligt helemaal binnenin en alleen bereikbaar met een lange houten loopbrug. “Moggy” zetten we op de parkeerplaats bij de kwekerij. We gaan kennis maken met Teun en de rest van de familie. Genoeg te babbelen en blijven een paar dagen hier staan, hebben een gezellige tijd en genieten van de BBQ die Teun speciaal voor ons houdt. We lopen ‘s avonds wel terug naar “Moggy” om daar te slapen. Dan wordt het weer tijd om verder te gaan. Nemen afscheid van deze lieve mensen en hopen elkaar in de toekomst nog eens te ontmoeten.

 

Terug de berg af richting Chiang Mai, de omgeving voelt nog steeds goed. We gaan nog het een en ander aan bijzonderheden bekijken en als we dan weer een Moo Baan zien, rijden we erop en gaan kijken of het iets voor ons is om een huis te huren.

Wat is een Moo Baan.

Een Moo Baan is een woongemeenschap (wijk) omringt met een muur, meestal met “bewaking”?? Het voordeel is, de sociale controle (voor zover aanwezig) het grote nadeel is, lawaai !!!! Veel blaffende honden en muziek. Vaak zijn de huizen zo dicht bij elkaar gebouwd, dat de daken elkaar bijna raken. Nu hebben we in Nederland natuurlijk ook onze wijken met “straten”, maar dit is toch even anders.

 

Als we een dag in Chiang Mai rondrijden, gaat onze telefoon. We hebben immer ons telefoonnummer en FOR SALE in de “Kaew Kao Open Zoo” op “Moggy” laten plakken. Er rijdt een dikke vette Mercedes achter ons en vraagt ons te stoppen i.v.m. FOR SALE. Zodra we kunnen parkeren we, stappen uit en lopen op de man toe die uit de Mercedes stapt. Of deze Unimog inderdaad te koop is en voor hoeveel. Hij is namelijk helemaal weg van Unimog en is bezig een Watersport-recreatie Centrum te bouwen waarbij ook georganiseerde Jungle-tochten. Vandaar.

 

Dit is het begin van een paar interessante dagen met als eindresultaat …??..!!   Hier komt het verhaal:

Hij neemt ons om te beginnen mee, naar de omgeving waar dit Recreatie-Centrum zou worden gebouwd. Eenmaal daar zien we inderdaad een groot water en er staat zowaar een grote hut met toiletten.

Machines – bouwmateriaal en mensen die met van alles en niets bezig zijn. Hij laat ons zijn ontwerp-tekeningen zien en verteld honderd uit. Dit wordt BOOMING, volgens hem.

Voor we het weten heeft Kees al een baan aangeboden gekregen als Technician. Als hij hoort dat ik Nederlands – Duits – Engels – een beetje Frans – een paar woorden Portugees en Belgisch spreek (dit laatste is uiteraard een grapje, maar ik liet me door zijn enthousiasme meeslepen en het klinkt natuurlijk goed) wordt hij helemaal lyrisch en hij tekent mijn “kantoor” en wordt gebombardeerd als “Gastvrouw”. Dat ik geen woord Thais spreek, blijkt hem niet  te deren. We kunnen uiteraard hier ook komen wonen, is wel zo gemakkelijk. !!!!!!!!  Hopla, hij loopt wel erg hard van stapel.

 

Als we hem uitleggen, dat we in Nederland al 41 jaar gewerkt hebben en nu met pensioen zijn, kijkt hij verbouwereerd en zegt dat we er toch over moeten nadenken. Dit gaat GELD opleveren. By the way: Zijn wij misschien geinteresseerd om te INVESTEREN ??  Kijk daar hebben we weer het AAPJE dat uit de welbekende mouw komt. We vinden de situatie wel interessant en geven niet direct een ja of nee antwoord.  Of hij ons over een paar dagen terug mag bellen voor een verder gesprek. Dat mag ! Inderdaad, belt hij een paar dagen later en nodigd ons uit voor een Luch-afspraak bij een Duits restaurant. Als we binnen zijn vertellen we hem meteen, dat ons antwoord NEE is. We investeren niet en gaan ook niet voor hem werken. Hij lijkt teleurgesteld maar kan niets anders doen dan zich bij ons besluit neerleggen. Mag hij ons dan toch deze lunch aanbieden. Daar hebben we geen bezwaar tegen.

 

Als we aan het eten zijn komt de Duitse eigenaar genaamd Gunter erbij zitten. We raken aan de praat en hij verteld ons dat hij niet alleen dit restaurant maar een totale slagerij heeft met apparatuur wat hij uit Duitsland heeft laten overkomen. Elke zondag is er in zijn restaurant om 12.00 uur een buffet. Als we tijdens het gesprek vragen of we met “Moggy” een paar dagen op zijn parkeer-terrein mogen staan, is dat geen probleem. Kunnen we weer eens heerlijk Duits eten, met lekker rood vlees. Dat mis ik wel. Een biefstukje medium gebakken en wat te denken van een echt Duits ontbijt met versgebakken brood. Hmmmm.

 

Als ik dan aan Gunter vraag of hij hier ook een andere slager weet te wonen, die hier in de buurt van Chiang Mai zijn bedrijf heeft, zegt hij. Onmogelijk. Ik ben de enige echte Duitse slager in de omgeving. Ik lever mijn vlees van Chiang Mai tot in Bangkok. Als ik hem dan zeg dat ik een telefoonnummer van Silvio (een Zwitser eerder in het verslag) heb gekregen, zegt hij: Dann bin ich mall gespannt. Ik draai het telefoonnummer. Zijn telefoon gaat !!!!!!!!!!! Hoe is dit in godsnaam mogelijk. Hoe klein is toch de wereld. We nemen afscheid van de “Water-Man”. We blijven hier 4 dagen en Gunter rijdt met ons met zijn auto in de omgeving rond voor een eventueel huurhuis. Helaas niets gevonden naar onze zin. Het probleem is ook, dat we “Moggy” bij het huis kwijt moeten en die is niet klein.

 

Het loopt naar einde juli als we op een dag Moo Baan “Vieng Ping” binnenrijden. Ziet er niet slecht uit, ruim opgezet en ja, er zijn enkele huizen te huur. Als we dan soep eten in het restaurantje aldaar, komt er een man aanlopen. Hallo. He, ik herken de klank, … Hollands??. Inderdaad Paul Gebhardt. We raken aan de praat. Hij woont al 9 jaar in Thailand. Momenteel met zijn vriendin Khun Yaoe, waarom komen jullie niet bij mij op de oprit staan. Gezellig. Misschien kunnen we jullie meehelpen met het zoeken van een huurhuis. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben een gezellige tijd met elkaar doorgebracht. Wij sliepen in “Moggy”, overdag hielden we elkaar gezelschap, deden ieder onze eigen “dingetjes” onder het motto: Vrijheid – Blijheid. Uiteraard hadden we aan beide kanten genoeg te vertellen. Het was niet alleen een huurhuis zoeken, maar we hebben met z’n 4e ook gezellige uitstapjes gemaakt. Paul en Khun Yaoe, hiervoor nog veel dank !!

 

Bij onze zoektocht zijn we, steeds per toeval, zes keer, steeds via andere mensen, in de zelfde Moo Baan “Vieng Doi” terecht gekomen in Doi Saket. Heet dit toeval of moet het gewoon zo zijn.We komen via, via in gesprek met ene Malcohm (Schot) en zijn Thaise vrouw Miauw. Ze nodigen ons uit om “Moggy” bij hun huis te zetten, maar wel in huis in hun logeerkamer te slapen en dan samen in de Moo Baan een huis naar onze zin te zoeken. Hij heeft al een huis op het oog, waarvan hij denkt, dat dat huis ons wel zal bevallen, maar hij moet eerst navragen.

 

Zo gezegd zo gedaan. Inderdaad, een vriend van hem Mr. Lee (Koreaan) en zijn vrouw Ann (Thaise) willen hun huis eigenlijk verkopen, maar we kunnen het voorlopig wel huren. All-in. Werkelijk All-in. Alles maar dan ook alles is in het huis aanwezig, inclusief de dienstmeid Young en een spierwitte kat Bibi, die in huis wonen. We hoeven alleen onze tandenborstel, mee naar binnen te nemen.

We ontmoeten Mr. Lee en Ann. Stellen een huurcontract op voor 3 maanden met een optie om daarna per maand te verlengen en/of op te zeggen. We kunnen er 01 augustus  in. We gaan hier een ontzettende fijne tijd tegemoet. “Moggy” kan in de tuin uitrusten. Voor de komende tijd huren we een personenauto en spitten de omgeving uit. Prachtig. Voelt goed.

 

Het huis noem ik ons “Little Pony House”, lieflijk, ruim, wel veel op en af stapjes, maar dat blijkt in Thailand normaal te zijn.

Na een maand worden we een beetje dorendol van de dienstmeid Young, helaas klikt het met haar niet. Ze doet ontzettend haar best, maar nee. Ze kan niet poetsen, spreekt geen woord engels en als ze dan ons eten opeet, hetgeen we gemaakt hadden voor ons en de visite was de maat vol. We geven haar een maand extra salaris en vragen haar een andere baan te zoeken, zolang wij in dit huis wonen. We schakelen Miauw in voor de vertaling, om haar uit te leggen dat het zo niet kan.

Geen probleem zegt ze, ze gaat naar haar familie in de bergen en neemt de kat mee. Die wordt op de dag van haar vertrek gevangen en in een net krijsend, achter op de brommer gebonden. Oeps, even krijg ik spijt, maar achteraf is het goed. Nu hebben we echt rust en het huis houden we zelf wel bij.

 

Zo genieten we elke dag, gaan veel fietsen, ontmoeten veel lieve mensen o.a. Helen en Steve uit Engeland die een paar huizen verder wonen. Ondanks dat we hier een fijne tijd hebben, begint het plan om zelf een huis te laten bouwen, steeds meer vorm aan te nemen. Kees heeft zijn droomhuis al helemaal in zijn hoofd en gaat het op de computer uitwerken. Ja, als je wilt bouwen moet je natuurlijk ook grond hebben.

 

Dat gaat hier zo een twee drie niet. Als buitenlander kun je de grond wel “Leasen” voor 30 jaar met een optie op nog twee maal 30 jaar. Het land wordt nooit je eigendom, dat moet blijven staan op de naam van een Thai. Wel mogen de buitenlanders op deze grond bouwen, dat is dan wel hun eigendom. Als dan later de tijd daar is dat je alles wilt verkopen, kan dat natuurlijk. We praten er over en we praten er nog eens over. Wikken en wegen en praten met andere buitenlanders. Dan nemen we de beslissing om onze droom tot uitvoer te brengen, het is nu of nooit. We rijden wat af. Willen niet op een “Moo Baan” maar in het vrije. Dan komt het toeval om de hoek kijken.

 

Bij Immegration, waar we ons elke 90 dagen moeten melden ontmoeten we een Hollander genaamd Henk van Ormondt uit Amsterdam en zijn Thaise vrouw Jim, we raken aan de babbel en hij nodigd ons bij hem thuis op de koffie uit. Ja waarom niet. Dan zegt hij: Zouden jullie het leuk vinden om bij een andere Hollandse dame op de kofiie te gaan. Niet zo ver hiervandaan. Jose uit Amsterdam. Hij belt haar op en maken een afspraak. Een paar dagen later rijden naar het huis van Jose en kijken onze ogen uit. Wat een prachtige omgeving. Als we dan aan de koffie zitten en Jose van onze plannen hoort, zegt ze: oh…. dat land daar is volgens mij te koop, misschien is dat wel wat. Ik durf bijna geen adem te halen. Als ik Kees zijn gezicht zie, weet ik het al. DIT WORDT HET.

 

Kees en ik gaan nog een paar keer terug naar deze plek. Maken foto’s en proberen alles te relativeren. Willen we dit echt. Gaan we echt niet meer terug naar Nederland. Wordt het echt een eigen huis. Gaan we onze spaarcentjes hierin investeren. Hebben we nog genoeg buffer tot ons AOW in 2016. Duizenden vragen. Doen we hier goed aan. Inderdaad …..het roer om .. of  ….. Villa Felderhoff.

 

Terwijl dit alles door ons hoofd maalt, hebben we tijdens een bezoek aan de Night Bazaar, kennis gemaakt met Henk Schapink uit Almelo en zijn Thaise vrouw Mon. Ze hebben onze “Moggy” op de parkeerplaats van de TESCO gezien en het adres van onze site opgeschreven. Ja, je ziet ook niet iedere dag een auto met een Nederlandse nummerplaat in Thailand.

Ze hebben onze site opgezocht en ons op de foto’s gezien. He, jij moet Els zijn en dan is dat Kees. Ja, zo kun je zo maar iemand ontmoeten.

Als Henk hoort wat onze plannen zijn biedt hij samen met Mon hun hulp aan. Ze hebben verstand van huizen via hun eigen bedrijf.  We maken een afspraak bij hun thuis hoe ze ons kunnen helpen en welke stappen we moeten ondernemen. Het is natuurlijk een groot voordeel dat Mon Thais en Engels spreekt, veel weet en wat hier nog veel belangrijker is: veel mensen kent. Ja, we gaan met ze in zee. Nee, ze willen er geen geld voor hebben. Ze vinden het fantastisch om een Nederlander die zo een avontuur achter de rug heeft om van Holland naar Thailand te rijden te helpen. Ze vinden het zelf veel te leuk, zeggen ze en willen er niets van horen.

 

Inmiddels verloopt het 3 maanden contract van het huurhuis in Doi Saket en willen dit contract met nog een maand verlengen. Wat schetst onze verbazing. Door een verspreking van Miauw horen Mr. Lee en zijn vrouw Ann, dat we  een optie hebben op land, waaruit ze opmaken dat wij hun huis niet kopen. Achteraf kan ik het wel begrijpen. Malcohm had laten doorschemeren, dat als het huis ons zou bevallen, wij het misschien wel zouden kopen ??? Daar wisten wij dus niets van. Mr. Lee vindt dit niet leuk en besluit zich niet aan het contract te houden. We moeten er binnen een week uit.

Op 05 december, notabene mijn verjaardag (en van de Thaise Koning) moeten we eruit. Nee, er is niet meer over te praten. Tja, wat te doen, al onze spullen terug in “Moggy” en het huis schoon netjes achter laten ( ja, zo zijn wij Hollanders dan ook weer). Het contact met Malcohm en Miauw was op dat moment toch al behoorlijk afgezwakt. Hij bemoeide zich echt met alles, niet alleen bij ons maar met alles en iedereen in de Moo Baan. Dat viel bij Kees, na de zoveelste bemoeienis, in verkeerde aarde en vroeg of hij  misschien de “God-father” van de Moo Baan was. Resultaat. Einde kontakt. Jammer.

 

Tja, daar sta je dan. Hoe lossen we dit op. Nou gewoon.

Nou ja, zo gewoon is het niet, maar we kunnen voorlopig op het land van de buurman staan, totdat we op ons eigen land kunnen. We zijn al met hem in gesprek geraakt. Hij is op dat moment het Hoofd van dit district en wil ook als getuigen tekenen als we het land gaan “leasen”. Zo gezegd, zo gedaan.

 

Met Henk en Mon hebben we alles goed doorgenomen en de eerste stappen zijn gezet. Het land wordt “geleased” op de naam van de dochter van Mon, Natsukon, haar bij-naam is Yen. Mon kwam met dit voorstel omdat zij naar eigen zeggen niet helemaal gezond is (tumor in hoofd, waaraan ze welliswaar geopereerd was) en Yen ook een stuk jonger is. Ja, als alles goed op papier komt, waarom niet. Het balletje gaat aan het rollen. Landoffice – Kadaster – Geldzaken – Architect – Bouwondernemer  en niet te vergeten een  Notaris/Advokaat die alles op papier moet zetten.

 

 

 

HOW “TO BUY”  LAND AND BUILT A HOUSE IN THAILAND.

Dit is de titel van een boek geschreven door Philips Bryce.

 

Het lezen van dit boek, was eigenlijk de eerste stap die we deden, om goed voorbereidt te zijn.

Je kunt maar niet genoeg weten over het hoe, wat, waar.

Op welke zaken je speciaal moet letten omdat dit inderdaad Azie is en niet Europa.

We hebben het boek doorgespit, met heeel veeeeel mensen gesproken en denken er klaar voor te zijn.

 

De praktijk zal uitwijzen, dat we nog heel veel en ik zeg heeeel veeeel te leren hebben. Dat weten we zeker.

Zoals een gezegde zegt: Een verhaal heeft altijd 2 kanten. Dat is natuurlijk zo en schrijf ik het volgende naar onze beleving en hoe wij het zien.

 

Het is op de eerste plaats natuurlijk een gigantische uitdaging, met spannende momenten en beslissingen.

We drinken met z’n vieren een glas champagne, opdat alles goed zal verlopen en we gaan ervoor.

 

Kees heeft de 3 maanden dat we in het huurhuis in Doi Saket woonde, ons droomhuis op de computer ontworpen.

We kiezen voor een “Bungalo” stijl, alles gelijkvloers, geen op en afstapjes en als het financieel kan ook een zwembad. Ja dus.

 

De uitgewerkte plannen van Kees rollen de computer uit en we maken via Henk en Mon een afspraak bij een architect die zij kennen. Tic, is haar naam.

Omdat Kees amateur is op dit gebied, moet alles goed bekeken worden en eventueel aangepast.

De veranderingen vallen reuze mee. Er zijn eigenlijk maar 3 fouten gemaakt door Kees, m.b.t. de draagkracht van het dak, dus dat is niet slecht voor een amateur.

Tic gaat alles nog een keer met Mon de plannen in het Thais doornemen, dan de laatste check-up en dan zal Tic zorg voor dragen voor de goedkeuringen voor de desbetreffende bouw en de benodigde stempels.

 

Maandag 17 december

 

 

 

?? voorlopig koopcontract en   kadaster Banthi  foto rechtzaak  welke datums  even opzoeken  door middel van fotoo datums en verhaal aanpassen varkenskop staat vermeld dat dat dinsdag voor kerstmis dus 19 dec.

Welke datums precies ff opzoeken mbv foto’s

 

Vandaag tekenen we het voorlopige koopcontract ( Channot). Brrr. Best wel eng. De desbetreffende boer is natuurlijk aanwezig, de buurman als getuigen, Henk en Mon en wij natuurlijk

Er moet heel wat ondertekend worden. Als dit achter de rug is komen Suan en Tjaria met een schaal met doorop een gekookte varkenskop, 4 poten, een staart en een paar ballen, dan wiskey, wierrook en versierd met bloemen.

Dit is om de geesten, van de mensen, van wie in het verleden dit land geweest is, te bedanken en ons voor te stellen aan de geesten als nieuwe eigenaars. Best imposant.

Suan en Tjaria hebben op Thaise wijze deze ceremoni volbracht en op het einde werdt er Wiskey op de grond gegooid (jammer toch) met de wierrookstokjes gezwaaid en wat stukjes van het varken afgesneden.

Kees en ik kregen de ogen om op te eten. Dat moet een delicatesse zijn. Nou, ik moest wel even griezelen, maar wilde me ook niet laten kennen.

O.k. het smaakt naar bouillon, maar kauwt wel gummieachtig weg, net zoals de ballen, zal ik maar zeggen.

 

s’Avonds zien we de varkenskop terug, in stukken gesneden voor op de BBQ,  dat wil zeggen, er is ook  nog een kalfje geslacht en geroosterd.

Tharia heeft diverse lekkere Thaise hapjes gemaakt, de hele buurt komt eten en drinken.

Natuurlijk hebben wij de rekening betaald voor al het lekkere wat de buurtjes voor ons geregeld hadden en “ zo heurt het ook”.

 

Dinsdag/woensdag 18/19 december

Vandaag en morgen komt het kadaster uitlijnen.

We hebben een mooi stuk land met een eigen oprit (280 mtr. lang – 8 mtr breed). Totaal 3 Rai ( + 4.800 m2 – oeps in Nederland hadden we in totaal 180 m2).

Deze oprit is, omdat we niet direct aan het pad komen liggen, wat we wel prettig vinden, maar,… wel met een eigen oprit, zodat dit altijd ons eigendom zal zijn en niet een openbaar pad of, zoals in sommige gevallen, het gebruik maken van het gebruik van een pad. Nee, dat doen we niet, daar hebben we al negatieve verhalen over gehoord en we willen hier geen bezoek van “De rijdende rechter Mijnheer Visser”.

 

Zaterdag 22 december

Als de mensen van het kadaster weg zijn, komen die middag Suan en Tjaria naar ons toe.

Ze zijn het niet eens met de rechte lijn van het Kadaster.

Er zit duidelijk een bocht in het weiland waar het gras van de buurman op staat, als voer voor zijn koeien en daaraansluitend het rijstveld, wat nu van ons is.

We moeten maar een bocht in onze oprit maken, want dat stuk land is van hen, zegt Suan.

 

Gatverde-gatver. Moet dan nu. Begint het gesodemieter nu toch.  We nemen contact op met het kadaster, en deze zegt. Het land staat geregistreerd in rechte lijnen. Als de natuur in de loop der jaren,  daar iets anders mee doet, is dat zo, maar recht is recht en beschreven is beschreven. U staat in uw recht. Ik krijg bezoek van mijn kleine duiveltje op mijn schouder.

 

We kijken nog eens goed of we het kunnen oplossen, Suan en Tjaria blijven bij hun standpunt. Dan zegt Kees. Zijn ze nu helemaal, dat is gewoon … landje pik.

We gaan met Suan en Tjaria in discussie met Henk en Mon erbij voor de vertaling.

Verstaan doen Kees en ik het niet, maar aan de klank en de body-language zien we natuurlijk wel dat het niet goed zit.

Het land in die bocht is van hun en dat land is altijd in de familie geweest en voor een Thai ligt dat emotioneel heel gevoelig, zegt Suan, dus gaan ze met een rechte lijn niet akkoord en Suan begint ineens over Court en Lawer. Nou daar is niks Thais bij. Dat verstaan we zo ook wel.

 

Dan zegt Henk dat ze de oplossing hebben, maar dat hij dat over 1 jaar wel zal vertellen ???

He, hoezo Henk, dit is een raar antwoord, wat bedoel je hiermee. Neeee, het komt allemaal goed en volgend jaar vertellen we wel wat de oplossing was.

Dit vinden we maar een vreemde bedoeling en omdat we geldbedragen hebben horen uitspreken, vraagt Kees.

Willen ze soms geld. ………….Uhhhhh, ja.

Oh, het gaat dus helemaal niet om dat het land nog van de familie is geweest, maar puur for the money. By the way, ik zie het anders. Het is in de loop der jaren door zijn familie toegeeigend, das nog eens een ander verhaal. !!!!

Henk en Mon zeggen ons te willen helpen en dat zij wel zolang betalen. Dat is onzin, hoeveel !!! Nou, Suan vroeg 30.000 Baht maar is gezakt tot 15.000 Baht.

 

Als ik dit allemaal zo aanhoor, komen de zenuwen bij me opzetten en begin te huilen. Potverdorie, moet dat nu zo.

Kees we stoppen ermee. Kappe met die handel !!!  Het feest gaat niet meer door. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Ik kan het niet meer aanzien en loop het pad op, gierend van het janken.

 

Kees komt me achter na en zegt: rustig meisje, rustig. We zoeken naar een oplossing. Het komt allemaal goed. We staan in ons recht.

Tjaria ( die een beetje engels spreekt) komt ook naar me toe, omarmd me en zegt: Don’t cry, I want to be your friend. ????? Ze wil me happy zien en wil me graag als buurvrouw.

Tja, wat moet ik daar nu mee.

Om van het gezeik af te zijn, zeg maar, betaald Kees, Suan 15.000 Baht en dan achteraf geen gezeur, wel graag even zwart op wit.

Of we in de toekomst nog goed met hun om zullen gaan, ik heb mijn twijfels en wordt hier erg verdrietig van.

 

26 t/m 30 december

Het is allemaal een beetje gezakt. Ik ben weer rustig en we gaan er weer voor.

 

De eerste vrachtauto van de bijna 1000 vrachtauto’s komen aanrijden om alles op te hogen. In de verte zien we de bergen en hier is het dal.

Voor de zekerheid willen we het land 1 meter ophogen en daar waar het huis en het zwembad komt nog eens 65 cm. Dus totaal 1.65 meter. Daar komen ze, de zware jongens.

Ik zit in de schaduw met een kan koud water en wat fruit op een stoel en begin met het afturfen.

 

Elke ochtend zit ik om 08.30 uur klaar om de vrachtwagens met zand die af en aan rijden te turven.

Zo kan ik goed oefenen in het uitspreken van de Thaise cijfers van de nummerplaten van de 6 vrachtauto’s die elkaar steeds afwisselen.

Elke dag wordt afgesloten met een hapje en een borrel voor de chauffeurs. Leuk om te zien, de vrachtauto’s staan in een rij allemaal met de bak omhoog, klaar voor vandaag.

Dan komt de rekening van het totale zand. We hebben we een verschil van 1 vrachtauto in ons nadeel. O.k. daar hebben we het verder niet over.

Rond 19.00 uur zit het er dan op en moeten we zelf nog wat eten en rollen ons bed in.

 

31 december.

Het land is opgehoogd. We rijden “Moggy” naar het hoogste punt. Steken de BBQ aan, trekken een heerlijke witte koude wijn open.

Zo met z’n 2-tjes steken we om 21.15 vuurwerk af, voor de jaarwisseling 2007 – 2008.

We zijn te moe om tot 12 uur op te blijven en gaan dus al slapend het nieuwe jaar in.

 

01 januari 2008.

Kees gaat met witte kalk, de lijnen uitzetten, van de fundamenten.

Op het laatste moment beslissen we toch om het huis een kwart slag te draaien i.v.m. Noord Oost Zuid West.

We willen namelijk het zwembad op het oosten hebben. Waarom ??

Glinstering in het water van de zon als die op het zuiden komt, het beste is het zwembad op het oosten + we hebben zo overdag de meeste schaduw op het grote terras.

Hoe komen we aan die wijsheid. Uit het boekje. Achteraf een juiste beslissing, ook omdat we zo een mooier uitzicht hebben op de bergen.

 

03 januari.

Aanleg van de electriciteit regelen.

We gaan samen met Henk en Mon op pad, omdat de “lease” van het land op haar naam komt en daar valt ook de aanleg voor electriciteit onder.

Haar dochter Yen heeft haar voor alles gemachtigd.

Hier in Thailand hangen de electriciteits draden, grotendeels nog hoog in de lucht aan palen.

Van de weg over het pad is dat hier ook het geval, maar zodra de electriciteit bij ons binnen komt, gaan de draden vanaf de transformator nog via palen, maar zodra de tuin begint en naar het huis toe willen we het onder de grond. Geen probleem, alles kan, als je maar betaald. Mon vult alle paparassen in, vertaald voor ons wat het allemaal inhoud. Wij zijn van tevoren naar de bank geweest, dus dat is ook meteen geregeld. Ja, het is hier in Thailand contant betalen.

Wat te denken van … uhhm even kijken, volgende week woensdag ? Prima !!

 

04 januari.

Waterboring: We moeten een eigen put slaan, omdat we achteraf wonen en de gemeente Huay Sai geen watervoorziening tot hier heeft, maar dat is hier maar heel normaal.

Henk en Mon weten hier ook een adres voor en vanmiddag na 15.00 uur komen ze kijken hoe de situatie is, voordat ze een prijsopgave maken.

Als alles ok is kunnen ze een week later komen boren. Dat komt mooi uit, tegen die tijd hebben we ook electriciteit , dus ook internet.

 

Wat moeten we zoal nog regelen. Er lopen hier wat koeien los rond in de rijstvelden, die willen we niet in de tuin, dat houdt in. zo’n 200 betonnen paaltjes plaatsen met prikkeldraad en “prik” erop.

Dan moet er een “graver“ en een “schuiver” geregeld worden om aan oost- en zuid kant van het land een meter brede sloot te graven. De sloot is nodig als voorraadwater om de tuin te kunnen besproeien met een sprinckler-instalatie, anders moet de grondpomp veel te hard werken. Tevens geldt deze sloot als beveiliging.

 

Dan wordt er een vijver uitgegraven en dat zand kunnen we gebruiken om alles op te hogen waar nog nodig.

In de sloot en vijver komen dan ook af- en aanvoer pijpen te liggen. In het regenseizoen komt er zoveel water naar beneden, dat je dat echt wel moet kunnen afvoeren.

Ook willen we een systeem maken dat het water dat van het dak in de dakgoten komt, via pijpen onder de grond, afvloeid in onze sloot, dit om aan te vullen, maar ook om indien het te veel water is af te kunnen voeren naar de grote Klong.

Ook komt er een irigatie systeem onder het grindpad, met name onder de rontonde, met een extra diepe gleuf in het midden, waar dan extra grof grind in komt. Dit water gaat dan eerst naar de vijver, wordt die te vol, door naar de sloot, wordt die ook weer te vol, hup, naar de rijstvelden richting grote Klong.

Werkt dit niet, ja, dan wordt het toch zandzakken voor de deur. Goed, de vijver en de sloot zijn uitgegraven en het grondwater komt al omhoog, dus dat zit wel snor.

Allemaal bedacht door Kees, ja, hij is niet voor niets een Hollander, toch.

 

05 januari.

Krijgen te horen, dat het water boren duurder zal uitvallen, dan in eerste instantie afgesproken.

Reden: De bodem is hier erg hard. Het kan 4 dagen, maar ook 15 dagen duren voordat ze op 70 meter diepte zitten, dus ze kunnen nog niet vertellen, hoeveel duurder.

We kunnen ons dat wel voorstellen en gaan akkoord, tja we zullen wel moeten, we moeten tenslotte water hebben.

 

Waarom zo diep. De pomp komt op 43 meter te hangen, maar met het oog op de toekomst en het water-niveau in de bergen, boren ze voor de zekerheid dieper, mocht er in de toekomst minder water in deze omgeving komen, hoeven we niet dieper te boren, maar kunnen een paar meter extra aansluiten, zodat we zeker water hebben in de toekomst.

We sluiten de dag af met een heerlijk koud pislke.

 

06 januari.

Daar komt dan de vrachtwagen aanrijden met de “Waterboor-installatie” erop. We kijken onze ogen uit. Tijdperk Beverly Hill Billy’s. Oeps, moet die tot 70 meter diep kunnen boren ??

De werklui gaan alles installeren. Er wordt een zeiltje gehangen, waar ze onder slapen. Ja, ze blijven hier tijdens het karwei.

Toilet ?? Zien we niet… wel verdwijnen de mannen regelmatig met een schop en een fles water, de rijstvelden in !!

Gelukkig mogen we een slang, voor water,  voor het koelen van de boor bij Suan aansluiten.

 

07 januari.

Als lunch eten de mannen  rat, die ze gevangen hebben met wat rijst en bieden Kees ook een stukje aan.

De gevangen ratten worden gedood, in reepjes gesneden en in de zon hoog op een paal in de zon te drogen gelegd.

Uhhh, hoezo vliegen ????? Nee Kees laat deze beurt aan zich voorbij gaan.

De Thai smullen hiervan en ja, waarom eigenlijk ook niet. Low budged en er lopen hier ratten rond, zo groot als katten, ja echt, zelf gezien !!!

 

Om 10.00 uur is alles gemonteerd zodat het boren kan beginnen.

’s Avonds zitten ze toch al op 42 meter en er komt al wat water. Zo te zien van een goede kwaliteit.

Het water wordt opgevangen en naar een laboratorium  Bangkok gestuurd om te onderzoeken.

Tegen de avond worden er weer 2 rattenvallen in de rijstvelden gezet, voor de lunch van morgen. Hun eigen avondeten, halen ze op hun brommertje in het dorp.

 

Inmiddels hebben we ook een bouwondernemer, waarvan we zijn werk gezien hebben en dat zag er goed uit.

Het is de buurman van Mon en Henk, dus dat komt mooi uit, dat hij dichtbij woont om alles met Mon door te nemen. Mr. Kuhn Sakchai spreekt geen woord Engels, dus das wel zo prettig.

Kuhn Sak (zoals hij genoemd wordt)  komt iedere dag met zijn personeel naar ons rijden. Een echtpaar blijft op de bouw i.v.m. de bewaking van de spullen die hier zometeen allemaal zullen liggen.

Er wordt een behoorlijke hut voor hen en het materiaal gebouwd en we zetten er een klein keukentje in, tevens een toilet (gat in de grond met zeiltje erom heen)  als douche gebruiken ze de waterslag.

Het zal tenslotte toch wel zo’n 8 maanden duren, voor alles klaar is.

Het is jammer dat ze geen Engels spreken, ze komen uit Birma, maar het is een aardig stelletje,  koken hun portje, doen hun dingetjes.

 

26 januari.

Vandaag beginnen ze met het definitief  uitlijnen van de fundamenten van de garage – het huis en het gebouw van de watervoorziening, welke Kees met witte kalklijnen aangegeven heeft.

De gaten voor de palen worden gegraven, een meter bij een meter en 1.20 meter diep.

 

31 januari.

REGEN met hoofdletter. 18 uren lang achterelkaar, het houdt maar niet over. Alles staat blank. Het is een modderzooi en zakt langzaam weg, omdat het hier vette kleigrond is.

De gaten staan allemaal blank. Gelukkig zakt er weinig in, omdat we kleigrond hebben. We hangen er als het eindelijk droog is, een pomp in voor zover het gaat en de rest wordt er met emmers uitgeschept.

 

De aannemer maakt zich zorgen over de oprit waar steeds betonmolens en zware vrachtwagens met het materiaal over moeten en raad ons aan om op de oprit nodige kuub aan grind vermengd met speciaal cement te laten storten, om de ondergrond te harden. O.k., onvoorziene uitgaven, maar daar hebben we 30% voor uitgetrokken en het kan natuurlijk nooit kwaad voor later als er de definitieve grindlaag over komt.

 

Dan begint zo langzamerhand de materialen binnen te komen. Staal – ijzer – cement – hout enz. enz.

Elke ochtend om klokslag 08.00 uur komt Kuhn Sak aanrijden, prinsheerlijk in zijn luxe pick-up, het werkvolk in de achterbak, vaak nog met materiaal erbij. Tja zo gaat dat hier en dat in weer en wind, of beter gezegd in zon en regen.

 

Dan vliegen de dagen voorbij. Het tempo is hier natuurlijk anders dan in Nederland i.v.m. de hitte en heel veel gebeurd hier nog met het handje, mooi is het zien van het betonvlechten en  heel gestaag zien we hoe de fundering ontstaat.

Ook wij hebben het er druk mee, vooral Kees moet echt alles in de gaten houden en controleren. Ja, het is hier veel op z’n Thai way en daar zijn we het niet altijd mee eens en dat botst wel eens..

De werktekeningen moeten er goed bijgehouden worden en Kees houdt het allemaal goed in de gaten, wat ook wel nodig blijkt.

 

Bijna iedere dag zijn we op pad voor “spullen”.

Dakpannen hebben we al gekozen, schuifpuien (bronskleur), lichtgetinte ramen en muskietenhorren.

Vloertegels, zijn we het nog niet over eens, de keuken en deuren komen later, maar daar hebben we de tijd nog voor.

 

25 januari.

Beginnen ze met het zwembad. Ja, hij komt er 10×5 en 1.40 mtr.  diep , zoutwater en jaccuzi

 

Omdat de bouw zo’n 8 maanden gaat duren, hebben we besloten om op de plaats waar we later een “Maid-house”willen bouwen, for the time beiing, een dubbele bamboo hut gaan neetzetten.

Eerst wilde Kees hem zelf bouwen, maar hij heeft hier toch van afgezien en een bedrijf laten komen, die ze hier aanleverd en in elkaar zet.

Achteraf een goede beslissing, Ja, Kees, je bent ook geen 18 meer.

We hebben er een klein kant en klaar keukentje ingezet, een talelkoelkast een wasmaschine en een tafeltje met wat stoelen.

We laten er ook tegels omheen leggen, hetgeen we ook uitbesteden. Kees is er aan begonnen, maar te zwaar werk, in deze hitte (zijn we nog niet echt aan gewend) en hij krijgt pijn in zijn onderrug.

Slapen – douchen en naar het toilet doen we in “Moggy”.

 

12 februari.

Met het aanleggen van het zwembad gaat het niet goed !!

Of de grond is te hard, of de maschines zijn niet sterk genoeg.

De palen, 40 in totaal,  krijgen ze de grond niet in.

Met een grijper van een hijskraan rammen ze op de palen en er zijn er al een paar gebroken.

He, hallo, dit gaat echt niet goed en het is nog gevaarlijk ook.

We overleggen met Mike van D.J. Pools. He, Mike, dit is geen professioneel werk, waar D.J. Pools zo mee te koop loopt.

 

Na overleg besluit Mike dat er een zwaardere hijskraan moet komen. Kees vraagt. Hebben jullie dan geen officiele hei-er of kun je die niet inhuren?

Nee, dat is niet nodig, een maatje grotere hijskraan, met een grotere bak om te “rammen” moet lukken.

Nou niet dus. Kees geeft nog een paar banden waar men containers mee ophijst, om zo te zorgen dat de mannen niet te dicht bij de paal staan, als ze die rechtop willen houden.

Als ze met de grotere hijskraan bezig gaan, roept Kees. Stop, stop, dit is levensgevaarlijk. De mannen staan veel te dicht bij en als het fout gaat vallen er gewonden. Weg met die hijskraan en er wordt normaal ge-heid.

Jullie werken voor mij en ik voel me verantwoordelijk als er hier iets gebeurd.

 

We lopen inmiddels een week achter op het schema, met de bouw van het zwembad. Volgende week komen ze beton storten, dan moet het wel klaar zijn.

We bellen en kunnen de afspraak van het storten 3 dagen verzetten, maar langer niet want zijn agenda zit propvol.

De tegeltjes (gevlammed blauw in combinatie met ivoorkleur bij de jaccuzi en donker blauw bij de trap)  liggen klaar, dat komt wel goed.. Er komen 2 onderwater-spots in, voor de gezellie als we ’s avond zwemmen.

 

Dan komt de baas van J.D. Pool kijken. Deze geeft toe, dat het niet goed is zoals het momenteel gaat en beloofd dat alles goed komt.

Oh, ja of we de 2e aanbetaling willen doen. Wat denk je ?? Zijn wij zo gek ?? Eerst de palen in de grond en als het beton gestort is en alles lijkt o.k. dan wordt er betaald !!

Ze krijgen het zweet op de lippen. Het wordt spannend.

 

17 februari.

Uiteindelijk komt dan (in het donker) een hei-maschine aan. Bij TL-licht wordt hij van de vrachtwagen afgeladen.

Om 08.00 uur in de morgen wordt dan begonnen met de opbouw van de toren van de hei-maschine. Gaat het lukken of niet. Er moeten nog 40 palen in de grond !!

Er wordt gepast en gemeten. De hoeken worden toch een probleem. Hiervoor is de maschine te groot en moeten ze met het handje uitgegraven worden.

Om 11.00 uur beginnen ze, we merken dat de werkers onrustig zijn. Er klopt iets niet. Kees wordt erbij gehaald en er wordt gevraagd of een aantal palen 20 cm. verder mogen geplaatst.

Kees ontploft bijna, He, hallo jullie zijn de specialisten in het bouwen van zwembaden. Ik niet !!

We bellen de big bos van J.D. Pools en eisen dat er iemand meteen hierheen komt om de situatie op te lossen. Zijn ze nu helemaal een haartje betoeterd.

Er komt straks 80.000 liter water in het zwembad, he, hallo !!! en alle veranderingen op de officielle bouwtekening aanpassen en de handtekening van J.D. Pools erbij,

 

Gelukkig komt alles goed. Ze hebben het gehaald en de peilers zitten erin, vreemd, er zitten 4 peilers in de grond die buiten het zwembad vallen. Foutje bedankt !!

Tja, hoe lossen ze dat nu op.

Kees komt met het idee, om op alle peilers een extra betonnen “hoedje” te maken, zodat het gewicht dan beter verdeeld wordt en de 4 foute palen opvangen.

Dit blijkt te kunnen. De hei-maschine wordt afgebroken en vanavond met een speciale vrachtauto opgehaald.

 

Dan zie ik een van de jonge werkers, achter in de laadbak van de pick-up liggen, spierwit en ik zie dat er iets niet in orde is.

Hij is met een voet in een stuk beton-ijzer getrapt en het is een behoorlijke diepe wond, welke hij schoongemaakt heeft met water uit de vijver !!!!!!!!

Ik ga meteen heet water maken en gooi daar een flinke haffel soda in en zet de jongen er met zijn voet in.

Daarna maak ik de wond goed schoon, het valt mee en zo te zien, niets geraakt aan spieren in zijn voet.

Dan geef ik hem 2 paracetamollen, verbind losjes zijn voet, zodat het eventuele vuil er nog uitkan.

Ja, hij is ingeent tegen tetanus, goed, maar als het opgezwollen wordt, straks nog wel langs de dokter, afgesproken ???

 

Dan wordt het sein, ok, gegeven. De palen zitten in de grond, de bekistingen klaar, de betonmolen kan komen. In totaal komen ze morgen 16 kub storten.

 

18 februari.

Daar komt de eerste betonmolen. De vloer wordt gestort. Daarna volgen de zij-wanden. Holikanolie, de bekisting van de korte kant klapt weg. Paniek alom. Godverdegodverdegodver. Ja, sorrie mensen, maar dit moet er even uit.

Hoe haal je tig kuub beton weer uit het zwembad en repareer je de bekisting.

Mike weet niet hoe hij zich moet verontschuldigen, hij staat zowat te janken en beloofd met zijn hand op zijn hart, dat het echt allemaal goedkomt. Sorrie, sorrie, sorrie.

 

We gaan naar de sala om af te koelen, letterlijk en figuurlijk en we hebben nu zoiets van, ze zoeken het maar uit.

Kees maakt weer de nodige foto’s van de miskleunen tot nu toe.

 

22 februari.

Het fundament van het huis is nu uitgezet, de gaten gegraven, de betonvlechters hebben hard gewerkt, de houten bekistingen, voor de pilaren zijn klaar.

Het vullen met beton kan begonnen.

 

27 februari.

Goed, de pilaren staan allemaal recht en fier te staan. De betonnen afdekplaten voor de vloer liggen.

Het plastiek en de ijzeren matten liggen erop, morgen gaan de de definitieve vloer storten.

 

De komende week gebeurd alles in een sneltreinvaart. Voor mij soms te snel.

 

Dan schiet Kees rechtop in bed. Het is 05.00 uur in de ochtend. Maakt het licht aan en zegt: G… n …. j.  Ze hebben een grote fout met het niveau tussen het huis en het zwembad gemaakt.

Nou, das effe relaxed wakker worden. Hoezo Kees, vertel. Het level, het level, das niet goed. Het verschil tussen het huis en het zwembad moet 7 cm zijn, i.v.m. eventuele overstoming bij calamiteit.

Als de aannemer om 08.00 uur komt wordt alles besproken. De bouwtekeningen worden erbij gehaald en wat blijkt, het zwembad is niet 7 cm. lager aangelegd dan op de tekening.

Er wordt besloten dat op het terras 4 afvoerputjes, bij de bloembakken komen (+ die van de douche van het zwembad is 5) die dan via ondergrondse pijpen weer uitkomen in onze sloot. Fffffffffffff. Natuurlijk op kosten van D.J. Pool.

 

01 maart.

We zijn weer bij het huis. Het metselen van de muren, dubbelwandig, dus met spau, gaat beginnen. De vrouwen metselen kaarsrecht en goed. Welliswaar worden er een raam en deur omgewisseld, maar dat wordt dan net zo vrolijk weer afgebroken. He, Kuhn Sak wel opletten. Hoezo, Kuhn Nicolaas (zo heet Kees hier) er is toch een deur, je kunt toch door de deur naar buiten.

Dat klopt, maar in onze planning willen wij tegen die wand een kast zetten en bovendien, tekening is tekening, ja ! Opletten en niet liggen pitten !!  FOTO Kuhn Sak

 

03 maart.

Het gaat echt snel, de ruimten beginnen vorm te krijgen.

Het is nog steeds 3 maart en vandaag komt er een nieuwe ploeg om het zwembad af te werken. We liggen met het zwembad 1 maand achter op het schema, maar Mike beloofd telkens weer dat het allemaal goed komt.

Dan begint Mike toch over het geld te zeuren. De baas is niet tevreden en boos en wil geld zien.

Stop…. zegt Kees. Nu moeten we een heel serieus praten. We zijn nu op 3 dagen na al een maand bezig met de grondbeginselen van het zwembad. Wat hebben we, een gat en palen, meer niet.

Eerst wordt alles in orde gemaakt en dan komt het geld, begrepen.

O.k, o.k. o.k. Sir. Thank you sir, but not telling other people from mistake, thank you. Nee, ze zouden het niet meer over geld hebben. Hmmmm, we wachten af.

 

Overdag wordt het al warmer, sommige dagen 40 graden. ’s Nacht koelt het lekker af tot 17 graden. Voor in de sala hebben we een grote staande ventilator gekocht. Heerlijk.