Reisverslag 3 Turkije

VlagTurkijeTurkije

Donderdag 1 juni

GrensVandaag gaan we bij de grenspost in Ipsala Turkije in. We zijn benieuwd hoe het aan de grens zal gaan. Goed dus. Geen problemen. Om 12.30 uur komen we aan. We moesten wel een half uurtje wachten omdat ze nog lunchpauze hebben, om 13.30 uur  rijden we Turkije in. Behalve de paspoorten en de autopapieren hebben ze niets gecontroleerd. De Moggy zijn ze niet eens in geweest, dus Aqui hebben ze niet eens gezien. Wel waren ze verbaasd over ons dikke paspoort. We hebben ieder een “zakenpaspoort” dat bevat aanzienlijk meer pagina’s. Dat hebben we gedaan omdat we behoorlijk wat landen door moeten er de nodige stempels – zegels – handtekeningen en visa in komen, een normaal paspoort is dan zo vol. Na enige uitleg was dat ook, ok. Voor het visum hebben we per persoon 10,00 € betaald. We mogen nu 6 maanden in Turkije blijven. Rijden nu door naar Canakkale. 25 graden licht bewolkt.

Bij Eceaba moet je met een veerpont over Veerbootnaar Canakkale. Op de veerpont staan diverse Unimogs 1300L van de militairen. Een half uurtje wachten 12,00 € betalen. Ai….. , bij de controle van de tickets blijkt dat Kees kaartjes heeft gekocht voor ons en een normale auto en niet voor onze “Moggy”. Ok, doorrijden, maar terug komen om nog een kaartje voor de “Moggy” te kopen. Oeps !! Vergeten terug te gaan. Nou vergeten? Bij het afrijden van de veerpont moeten we de kaartjes afgeven !!!!!!!  O, jee die heeft die man aan de overkant nog, ben ik ineens dom en blond en zeg: “Tickets ?? They are on the otherside.” Ok. Rij maar door !!!

Richting Troje 

Troje: Daar speelde zich in de 9e eeuw voor Christus de liefdesgeschiedenis van Helena, schoonste der schoonste af.  Ze wordt ontvoerd door een Trojaanse prins genaamd: Paris. Onmiddellijk verzamelen de krijgers en beschermers van de koningsdochter zich om haar te bevrijden en ze beginnen de belegering van Troje, die tien jaar zou duren. Odysseus komt op het idee een gigantisch houten paard aan de rand van de stad te laten staan. De Trojanen halen dit vreemde dier de stad binnen waardoor de Griekse krijgers die in de buik verborgen zitten de stad kunnen veroveren en de mooie Helena bevrijden.

 overnachtingsplaatsWe wisten al dat ook hier het toerisme heeft toegeslagen en gehoord dat  alles erg tegen viel. Het paard is een kopie bovendien een kleine versie. Op het parkeerterrein blijven overnachten was er niet bij en de toegangsprijs was best wel pittig. 2 km voorbij Troje aan de rand van een dorpje overnacht. N 39.56.36.0 – E 026.13.59.5
Terwijl we daar rustig stonden kwamen eerst de vrouwen met hun kinderen bij ons kijken. Ze spraken alleen Turks, dus met handen en voeten werd gevraagd of we wat wilden eten en of we een slaapplaats moesten hebben. Gegeten hadden we al en dat we in de “Moggy” slapen snapte ze echt niet totdat we ze de “Moggy”  van binnen hadden laten zien. Prachtig vonden ze het en maar giebelen. Toen het eenmaal donker was kwamen ook de mannen een kijkje nemen. Het hele dorp had natuurlijk van die rare Hollanders gehoord die in een wagen wonen. Ze brachten vruchten uit de eigen tuin mee !! Ik moest perse hun baby vasthouden en alle kinderen werden voorgesteld. Wij hebben ze daarop onze laatste Hollandse speculaas laten proeven.  Bij het weggaan werd weer met handen en voeten wel te rusten gezegd en we kregen zelfs kussen en knuffels. Ik was helemaal verbouwereerd, ze kennen ons helemaal niet.

Vrijdag 2 juni

AvilickVandaag rijden we naar een camping in Ayvalik. Deze ADA-camping was ons 5 jaar geleden goed bevallen. Hopelijk kunnen we over de prijs praten want toen was deze camping al best prijzig. Helaas, er viel niet over te praten. De camping viel zwaar tegen. De uitstraling van toen was helemaal weg, er is niets meer aan de camping gedaan, jammer. N 39.19.58.8 – E 026.37.19.0. Ligging is prachtig.

 

Zaterdag 3 juni

Vandaag is mijn oudste zus Gisa jarig. Van Harte gefeliciteerd.  Het SMS-je komt er aan. We hebben van andere mensen gehoord dat het in Nederland koud is. Jammer, geen zonnig Pinksteren, geen verjaardag in de tuin maar binnen maar het zal er niet minder gezellig om zijn. Veel plezier en groetjes aan iedereen.

Nog steeds zoveel mogelijk via de kustweg richting Izmir. Na wat zoeken voor een leuk stekkie, voor Izmir in Yenisakarin belandt  N38.53.20.5 – E 027.03.34.8. Mooi strand. I.v.m. weekend wel veel kinderen, dus daar gaan we weer:” Hello what is your name, where are you come from, how old are you” en dat wel 30 keer per dag en maar vriendelijk blijven, de 30ste weet tenslotte niet dat er al zoveel voor hem waren. Iedereen die voorbij kwam was zeer vriendelijk en we werden constant begroet. Ieder kind wilde de bal naar Aqui gooien. Heerlijk met Aqui gespeeld aan het strand. Hij was helemaal gek met het zeewier. ’s Avonds was hij bek-af.

Els met Aqui op strand      Els met Aqui op strand 2      Kinderen bij Moggy op strand      Aan het strand

Na het eten kwam er plotseling een jongen gebak en watermeloen brengen vanuit een appartement achter ons met de groeten en een  “Welcome in Turkey”  wens van zijn ouders, die op het balkon stonden te zwaaien.

Zondag 4 juni

Internet café gevonden. Helaas niet zo’n beste. Een uur bezig geweest met foto’s te downloaden viel internet weg, al het werk voor niets. Jammer dan. Volgende mogelijkheid komen de foto’s alsnog op de site.

Maandag 5 juni

CruisschipDe stad Izmir. Een vreselijke stad om door te rijden. Druk, druk, aan alle kanten komen ze je voorbij. Mooi voorproefje voor straks. Richting Kasudasi. In deze havenstad zagen we het grootste cruiseschip van de Holland Amerika lijn liggen. Toevalligheid is, dat, toen we onze accountant aan de telefoon hadden, deze op dit cruiseschip zat, daar in de haven. Is dat toeval of niet ?? In de middag niet ver hiervandaan een plekje aan het strand gevonden bij Sahilevleri. Mooi, helaas ’s nachts constant honden geblaf. Bijna niet geslapen. N 37.59.27.0 – E 027.11.15.1
Het slapen in de “Moggy” gaat prima. Het enige nadeel is, dat als de horren tegen de vliegen en muggen naar beneden zijn, je aanzienlijk minder frisse lucht hebt. Dus zaak om de horren goed stofvrij en schoon te houden.

Dinsdag 6 juni

Als we verder door rijden zien we de borden van Pamukkale. We zijn hier welliswaar in 2001 al geweest, maar we kunnen de verleiding niet weerstaan er nogmaals heen te gaan. Het is een van de meest opmerkelijke plaatsen in Turkije. Sinds duizenden jaren stroomt daar zout bronwater met een temperatuur van 30 tot 50 graden langs de rotswand naar beneden. Het water heeft de rotswand doorboord en geboetseerd tot een waterval met vreemde vormen, in een heldere witte kleur, zoals je op de foto’s kunt zien. De prachtige bekkens nemen ’s avond onwaarschijnlijke kleuren aan, hetgeen een mooi contrast geeft met het blauwe water en de kleuren van de Bouganville. Na dit moois nogmaals aanschouwd te hebben, rijden we verder onze route en stoppen ook nog even bij een archeologische vindplaats. De tijd verstijkt snel en we moeten alweer gaan uitkijken naar onze volgende slaapplaats, onderweg  heerlijk Turks gegeten.

pamukale 2      Arena Pamukale goed      Arena Pamukale goed 2   Aqui Pamukale

pamukale 7pamukale 6      pamukale 5Pamukale 4

In het plaatsje Güllük N 37.14.14.1 – E 027.35.20.4. een leuk stekkie bij een vuurtoren gevonden .
Helaas wij zijn niet de enige die dit plekje kennen. ’s Nachts om 00.30 uur kwam er een auto met keiharde muziek pal naast “Moggy” staan. Na een kwartiertje zijn we uitgestapt. Hebben ons netjes voorgesteld. Hello, we are Kees en Els from Holland, we were sleeping in this car” we zijn er rustig op het muurtje bij gaan zitten en vriendelijk lachend nog een “slaperig” babbeltje gemaakt. Nou, mooi opgelost, 5 minuten vertrokken ze en konden wij weer gaan slapen.

VuurtorenVuurtoren 2      Moggy met vuurtoren

Woensdag 7 juni

Moggy strandVerder gaat de rit. Slaapplaats strand bij Fethiye. N 36.39.24.6 – E 029.06.38.7
prachtige baai. Stadje is een toerisme. Helaas is de plaats waar wij staan  het eindpunt van een pad en tevens ontmoetingsplaats of te wel “hangplek”. Vreselijk, tot half vijf ’s nachts bleven auto’s–scooters en brommers af en aan rijden, niet normaal maar kei hard met de nodige muziek uit gigantische grote boxen. Jammer, als die herrie er niet zou zijn waren we hier zeker een paar dagen gebleven. Hier hebben we een Duits echtpaar getroffen Roswitha en Herbert Jahn uit Keulen met hun auto “Peterle” (uit het sprookje van Peter Pan).

Donderdag 8 juni

Bleu LagoonVan Roswitha en Herbert hebben we gehoord van de “Blue Lagoonniet ver van hier bij Olydenize. N 36.34.00.7 – E 029.08.24.7. Daar gaan we heen en denken een prachtig strand aan te treffen, waar we een paar dagen willen blijven. NIET DUS !!  Foei –foei Je kunt er over de toeristen lopen, overal parkeerverbod, veel politie, wel een prachtig strand.
De weg naar het prachtige uitzicht over de blauwe lagune is een zeer steile helling van 15%. Moggy ging in de eerste versnelling en dan nog had hij het moeilijk, harder dan 15 km. per uur ging hij niet. Ik zat als bij-rijdster gewoon mee te gassen en riep: Come on “Moggy”, lets go !!!
Eenmaal bovenaan prachtig, helaas doodlopend, maar zeker de moeite waard om te bekijken. Dan dezelfde steile weg terug, geweldig maar wel de tenen (en de bilnaad) samengeknepen, we hebben 9 ton aan gewicht in bedrang te houden, maar in z’n 4×4 en af-remmend op de motor-rem gaat “Moggy” rustig naar beneden.  Nog even getwijfeld of we in de bossen bleven overnachten, maar dat vonden we toch te achteraf.

Doorgereden naar de kloof in Saklikent. N 36.28.19.3 – E 029.24.07.3.
We houden ons hart vast of het ook niet bedolven is door de toeristen. Gelukkig niet. Overdag van 13.00 tot 17.00 uur druk met aankomende busjes die de toeristen bij de kloof afzetten. Daarvoor en daarna is het heerlijk toeven. We staan vrij en mogen gebruik maken van toilet–douche en water van het restaurant.

Wij Saklikent water      Els en Aqui Saklkent goedKees en Els saklikent goedSpelletje spelen Saklikent goed

Het restaurant ligt aan het water, met vlonders vol met kussens. We hebben er gegeten en drinken er ’s avonds een lekker pilsje. Hier hebben we Roswhita en Herbert weer getroffen. Ze blijven hier een dag staan en gaan morgen met ons de kloof in. Gezellig samen geborreld.

Vrijdag 9 juni

De Kloof van Saklikent. In deze kloof met een lengte van 18 km. liggen een vijftiental grotten. Er stroomt een riviertje met zeer fris water door. Aan het begin van het parcours kun je van de ene naar de andere oever wandelen via een soort houten hangbruggetje. Maar dan is het afgelopen en moet je met de voeten door het koude water, waar veel gladde keien liggen. Dus opletten geblazen.

Wij bij de ingang kloof

Hier klikken voor diashow Saklikentkloof

We zijn erop voorbereid. Sokken aan, tegen het zand tussen de tenen en sandalen aan die stevig zitten en tegen water kunnen. Maar ojee, het water staat redelijk hoog en stroomt behoorlijk. Niet zozeer voor ons maar voor Aqui. We dachten dat hij wel tegen de stroom kon opzwemmen. HELP .. !!! daar gaat ie, met de stroom mee. Gelukkig kon Aqui een eindje verder op eigen kracht weer uit het water komen. Bij de tweede poging, goed aan de halsband vastgehouden en hem er eigenlijk doorheen gesleept. Daar stond Aqui aan de overkant, helemaal koud en bibberend, net als het vrouwtje, niet alleen van de kou maar meer van de schrik.

Verder was de tocht prachtig en zeker de moeite waard. Omdat we vrij vroeg waren zijn we lang alleen geweest. Bij onze terugkomst was het bij de ingang goed druk. Advies, lekker vroeg vertrekken. De rest van de dag heerlijk genoten ’s avonds met Roswitha en Herbert een paar spelletjes Tri-domino gespeeld.

Zaterdag 10 juni

Afscheid peterlee goedHeerlijk geslapen. Omdat we ’s morgens aan de schaduwkant in de kloof staan is het tot 11.00 uur heerlijk fris, daarna komt de warmte pas, maar die is goed te hebben. Er is schaduw genoeg en er staat steeds een heerlijk windje. Afscheid genomen van Roswitha en Herbert. Wij blijven nog even hier. Kees gaat een fietstocht maken (18 km) ik ga het verslag bijgewerkten, Aqui houdt mij gezelschap. Voor hem is het te heet om mee aan de fiets te lopen en inmiddels ook te oud (13 jaar). Toen Kees terug was ben ik ook gaan fietsen. Onderweg wordt je constant begroet en je blijft aan het zwaaien. Een lekker gevoel tot nu toe al die vriendelijke mensen hier in Turkije. We staan hier natuurlijk flink in het zicht. Diverse mensen komen een babbeltje maken, wat wel gezellig is. Zo ook een Turkse reisleider. Jeetje, hij was helemaal weg van de Unimog. Volgens hem had hij zelf ook een Unimog 406, zo een met een bultje. Hij stond gewoon te springen van enthousiasme en moest natuurlijk  even achter het stuur zitten. De volgende dag kwam hij nog met een boekje over de omgeving brengen en ons de aller, aller beste wensen meegeven op onze reis. Met ons gaat het prima, nog steeds hebben we het vakantie gevoel. “Moggy” houdt zich ook prima. Heeft het soms wel zwaar, vooral als we steil omhoog moeten, merken we wel, dat we echt aan de zware kant zijn, maar dat wisten we.

Kees met fietsKees gaat voor de 2e keer fietsen en heeft als hij terugkomt een kadootje bij. Een man van een van de souvenirstalletjes die helemaal weg is van de “Moggy”  heeft hem een geluksmuntje en geluksoogje met een rood lintje gegeven voor een goede reis, dit spelden we op het jasje van “Keesje”onze mascotte (buikspreekpop) die bij ons voor in de “Moggy” zit. Tot nu toe hebben we ruim 5.000 kilometers gereden.

 

 Zondag 11 juni

Onze laatste dag in Saklikent. We nemen afscheid van de dieren die we constant om en onder de “Moggy” hadden. Vijf honden, die onspauw kloof goed bewaakten, kippen, hanen die er ’s morgens vroeg bij waren met hun gekraai, kalkoenen een aantal vrouwtjes pauwen en een mannetjes pauw die ons gisteren zijn prachtige staart liet zien. Dit alles liep hier de hele dag los rond, behalve 4 koeien die aan een touw vast zaten. Een mooie relaxte plaats is het hier. Kees heeft vanmiddag 25 kilometer gefietst. Gelukkig had hij water bij zich, hij was een beetje verdwaald. Volgende keer de GPS meenemen.

Maandag 12 juni

Daar gaan we dan vanuit Saklikent richting Kas–Antalya.   Shiiiit!…. we hebben een afslag gemist. Achteraf hebben we het bordje wel gezien, midden in een stadje, maar dat was zo een klein weggetje dat we beiden aannamen dat rechtdoor de goede weg naar Antalya was. Op de GPS was het niet goed te zien. Eenmaal wel duidelijk op de GPS zagen we dat we op een gele weg zaten en niet de rode weg langs de kust en begrepen dat we toch dat kleine weggetje in dat stadje hadden moeten nemen. We namen het besluit door te rijden en de gele weg door de bergen te nemen. FOUT !!   Het was zwaar, niet alleen voor “Moggy” maar ook voor ons. De ene bocht na de andere en gigantisch steil, wel ontzettend mooi. “Moggy” heeft moeten werken als een paard !! Eenmaal uit de bergen naar Kemer N 36.37.32.5 – E 030.33.19.8. gereden en vrij gestaan op het strand.
Helaas weten meer mensen dit mooie plekje en was het weer een onrustige nacht met aan en afrijden van auto’s met muziek, pratende mensen (en de nodige vrijende paartjes).

Dinsdag 13 juni

Licht bewolkt. Dat zijn we niet meer gewend. I.v.m. de slechte nachtrust heeft Kees me nog een uurtje laten slapen, wat ik heerlijk vond en zijn we wat later vertrokken.

Waterval Kursulu onderewg naar AntalyaOp naar Antalya kwamen we langs een mooie waterval van Kusulu .
Antalya is punt een, een behoorlijk grote stad, er waren veel weg-werkzaamheden en de omleidingen niet goed aangegeven. Na bijna een uur voor niets rondrijden en op hetzelfde punt uitkomen, besluiten we de oude boel, de oude boel te laten en gaan richting Burdur–Isparta. Onderweg Turks gegeten, geitenvlees, salade, brood en warme verse geitenmelk met een suikerklontje erin, hmmm best lekker.
Tijdens het eten kwam de regen met bakken uit de lucht. Iets voorbij Isparta richting Konya in het plaatsje Egedir, aan het meer, op een kleine camping terecht gekomen. Kleine camping (nauwelijks zo te noemen, een afgezet stukje grond met twee toiletten en niet al te schone douches). Maar goed, hier is even geen mogelijkheid om vrij te kamperen en moet je wel. Helaas zit het weer niet mee, het regent nog steeds, jammer, dat wordt het bed afhalen zodat we kunnen zitten en gaan computeren. Vanavond eten we watermeloen omdat we vanmiddag warm gegeten hebben. Hopelijk schijnt morgen weer de zon.

Woensdag 14 – Donderdag 15 – Vrijdag 16 juni

Sultanhani:  Daar rijden we vandaag naar toe.

SultaniSultaniKaravan saray goedKaravan saray goed 2

 

 

Op 108 km. van Konya, een van de mooiste Seldjoekse karavanserais van het land. Gebouwd in 1229 en in een perfecte staat, maar belaagd door duiven en door een zwerm plaatselijke bewoners die de verdiensten van pensions, hotels, winkels en restaurants staan aan te prijzen. Het is wel wat veel. Grote binnenplaats omgeven door portieken, met een moskee in het midden. Hij stamt uit de tijd van de fameuze sultan AlaeddinKey Kubat I. Helemaal achteraan diende een immense hal, kathedraal met vijf schepen, om de beesten in op te sluiten.

Als we Sultanhani binnenrijden is de karavanserais niet te overzien. Tot onze verbazing, geen stalletjes en weinig toeristen. Inderdaad, wel de nodige Turken die proberen jou op hun camping te krijgen. Ja, ook wij zijn met “Moggy” niet gemakkelijk te overzien. Een van de Turken wist te vertellen dat zijn camping de beste was en de camping verderop gesloten was. Hmm, dat geloof ik niet echt, als echte Hollanders gaan we toch even zelf kijken, volgens de Trotter reisgids is deze camping waar wij naar toe willen de schoonste en rustigste. Jawel !! Gewoon open, inderdaad schoon en rustig.

Kleden reparatie 2kleden reparatie 3Camping Sultani goedSultani 2 goed

 

 

 

Op deze Camping Kervan N 38.14.56.6 E033.33.26.8 zijn we 3 dagen gebleven.
Lekker uitgerust, gelezen, de karavanserais, die op loopafstand was en de nodige winkeltjes bekeken. Het interessante hiervan is dat dit stadje bekent staat als het stadje waar de beste restaurateurs van geknoopte en kelimtapijten zijn. Er lagen daar kleden meer dan 100 jaar oud die ze aan het restaureren waren, met de hedendaagse trucjes om het weer mooi te maken. Kees heeft de nodige foto’s gemaakt, die we op de camping uitgeprint hebben en de dag van ons vertrek afgegeven.

Tijdens het rondlopen, natuurlijk weer de nodige kindertjes die  achter je aan hollen, met “what is your name” enz. enz. Blijven lachen en gewoon doorlopen. Wel kregen we een iedere keer thee aangeboden en zowaar een plat brood met kruiden. Een soort Pizza. Op de camping hadden we met de eigenaar een goede deal gemaakt. Omdat het niet druk was en hij natuurlijk wist dat de andere camping ook op ons zat de azen (we waren dus de enige gasten) mochten we voor omgerekend 7,50  €  per dag op de camping staan incl.  elektriciteit, toilet en douche. Ok, maar dan de wasmachine vrij te gebruiken (kost 3.00 € per wasbeurt).

De laatste dag, kwam er in de namiddag een Nederlands echtpaar op de camping. Frans en Wil. Gezellig gebabbeld, de nodige gegevens uitgewisseld en foto’s op de laptop bekeken. De ochtend van ons vertrek kregen we van de camping eigenaar een ontbijt aangeboden. Turkse pannenkoeken, een met geitenkaas de andere met honing, daarbij een lekker  bakkie Turkse thee.

Om 11.00 uur aangereden richting Aksaray, afgeslagen naar Ihlara waar we morgen in een kloof willen wandelen.  Een camping zoeken is hier een probleem.

Ilhara dorp goedWe zijn terecht gekomen in Belisirma, N 38.15.59.4 E 034.17.19.2.
Bij een restaurant “Aslan” aan een riviertje waar we vrij mogen staan met gebruik van douche en toilet, daar tegen over staat dat we wel iets in het restaurant moeten eten. Vooruit laat maar komen dan, hoef ik vanavond ook niet te koken. Lekker pittig vlees met de nodige groenten, rijst, een salade, brood  en yoghurt, smaakte niet slecht. Daarna dit verslag getikt onder het genot van een lekker koud “EFES”  pilsje. Kees maakt zich een beetje zorgen, over de helling en een scherpe bocht die we overmorgen moeten nemen om uit deze plaats te komen, hij is net nog even wezen kijken, indien er geen tegenligger aankomt, moet het wel lukken.  Ja, het zal wel moeten.

Zaterdag 17 juni

Ilhara kloof ingangIhlara Kloof: Wandelschoenen aan, rugzak om, met brood, wat lekkers en water voor onderweg. In de kloof was het prachtig. Over paadjes, dan weer bukkend tussen rotsen door. De route was redelijk schaduwrijk dus lekker van temperatuur. De nodige kerkjes bezocht, waar men nog oude beschilderingen kan bekijken. Ook Aqui kan er geen genoeg van krijgen, steeds op en neer en steeds weer naar het water.

 

 Turkse familie eten

   Klik hier voor dia serie Ihlara kloof

Onderweg kwamen we nog mensen tegen die het land aan het bewerken waren, dus leuke foto’s gemaakt.
Na terugkeer zaten we lekker aan het water en zagen de andere mensen  heerlijk eten. De verleiding kunnen we niet weerstaan en hebben inderdaad eten besteld, heerlijk en lekker vandaag weer niet zelf koken.

Zondag 18 juni

Els maakt verslag saklikent goedoude man op bed  saklikent goed      eten  saklikent goedwij en egyptenaren bij moggy  saklikent goed

Besloten om vandaag hier een beetje rond te lummelen. Kees heeft in zijn eentje nog een wandeling gemaakt. Aqui en ik hebben uitgerust. Ik had gedacht een mooi boek te lezen. Daar is niet veel van terecht gekomen. Omdat we in de picture staan en niet gemakkelijk over het hoofd te zien, hebben we bijna evenveel bezoek gehad als de kloof. Hoe vaak ik ons verhaal verteld heb weet ik niet meer, maar het was best gezellig. Een echtpaar uit Israël hebben wel vijf keer handen geschud en afscheid genomen. De man sloeg bijna op tilt. Ook kwam er een jongen van een jaar of 17 kijken, helemaal gek was hij van “Moggy”. Kees heeft hem achter het stuur laten zitten. Komt zijn vader erbij. Blijkt dat een hoge piet bij Mercedes Benz in Turkije te zijn, in de plaats Aksaray, waar op dit moment nog Unimogs gemaakt worden. De fabriek hadden wij in het voorbij rijden gezien en ook genoteerd in ons boek (voor het geval dat) . Is toch wel sterk dat we nu deze man bij onze “Moggy” hebben staan. Hij heeft zelfs zijn naam, zaken- en 06 nummer opgeschreven, voor het geval dat. Nou, is dat wat, of niet. Toevallig is de pijlstook van de olie afgebroken. Geen probleem als jullie naar Ankara gaan ligt daar een nieuwe pijlstok voor jullie klaar bij mijn Mercedes-collega’s. Dat zou mooi zijn. ’s Avonds kregen we van het restaurant waar we stonden koffie aangeboden.

Maandag 19 juni

Onderweg naar GoremeVroeg op, om 08.00 uur weg. Waarom ??  De helling die we terug op moeten is gigantisch stijl, Kees heeft het er wat benauwd van en hoopt op dit vroege tijdstip geen tegenliggers te krijgen. Gelukkig heeft “Moggy” het prima gedaan en geen tegenliggers. Onderweg hebben we in Selima ontbeten. Verder op ons gemak en volop rondkijkend richting Goreme, waar de rotsformaties van Cappadocia liggen. Wat is het hier toch prachtig!

 

Goreme 1In Goreme eerst gekeken op Camping Panorama. Foei, wat is het hier heet. Geen wind en verder niemand. Niet echt gezellig als je op een camping staat. Toch even kijken op Camping Kaya. Deze ligt hoger en er zal daar beslist meer wind zijn. Eenmaal op deze camping was de beslissing snel genomen. Niet alleen was hier meer wind maar ook meer schaduw, prima sanitair en prachtig groot zwembad en meer kampeerders. He, daar staan ook Frans en Wil die we op de camping in Sultanhani getroffen hadden. Ok, de camping is wel wat duurder.

We gaan hier in Cappadocia de Ballonvaart maken die we

van jullie kado gekregen hebben op ons afscheidsfeest.

Dinsdag 20 juni

Rose Vallei 1Rose Vallei 2Rose Vallei 3red valley 1 goed

 

 

 

In Cappadocia is zo veel te zien. Wij gaan niet de toeristische plaatsen bekijken, maar juist daarbuiten. Zo ook de Rode en Rose vallei achter de camping. Te gek. Met een plattegrond vanuit de camping met Frans en Wil een prachtige wandeling gemaakt. Zwaar, heet maar zeker de moeite waard. Voor Aqui was het denken we toch wat te zwaar met name te heet. Onderweg heerlijk gegeten. Frans en Wil hebben ons daarvoor uitgenodigd. Op de terugweg een taxi genomen, Aqui wil niet meer lopen en moeten hem dragen, dat wordt te zwaar met zijn 24 kilo. Hij is total-los. We maken ons zorgen. We weten dat hij Prostaat-kanker heeft (die welliswaar ingekapseld is) waarvoor hij ook medicijnen krijgt, maar toch, hij is tenslotte 13 jaar oud.

We hopen toch, dat hij binnenkort niet “Het halsje krijgt” zoals Wil en Frans dat noemen. (Een uitdrukking van hen, die ons nog lange tijd zal bijblijven, als je een hond of kat moet laten inslapen, ook wij zijn deze uitdrukking later gaan gebruiken.)

Woensdag 21 juni

Vandaag naar het kantoor van “Kapadokya Balloons Goreme” gegaan voor de reservering van onze ballonvaart.

Donderdag 22 juni

Om 04.00 uur ’s morgens lopen er voor de zekerheid 2 wekkers af. Om 04.30 uur komen ze ons ophalen voor de Ballonvaart. We gaan met “Kapadokya Balloons Goreme” Dit bedrijf ziet er goed verzorgd uit, we hadden  gehoord dat deze echt de beste zou zijn.  Met kleinere ballonnen zodat ze mooi overal tussendoor konden zakken en stijgen. De bemanning kwam ook zeer professioneel over en de sfeer was goed.

ballon van bovenafkees ballon goedEls ballon goedEchtpaar en wij goed

 

 

 

 

LIEVE MENSEN, DIT WAS EEN GEWELDIG KADO !!!!  BEDANKT !!!

Klik hier voor dia serie Ballonvaart Goreme

Klik hier voor video Ballonvaart Goreme

De foto’s en de video opnamen zullen voor zich spreken. Het was en onvergetelijke vlucht. Nogmaals dank. Na afloop van de ballonvaart natuurlijk champagne en een oorkonde gekregen en nog samen op de foto met het piloten echtpaar. Onze Aqui is tijdens onze ballonvaart opgevangen door Frans en Wil, is prima gegaan. We waren nog maar net terug komt er om 09.30 uur een sms-je binnen van Herbert en Roswhita Jahn die we eerder hebben ontmoet. Ze waren in Goreme, alleen op een andere camping. Om 10.00 uur komen ze op de koffie. Gezellig. Afgesproken dat we morgen in de namiddag naar hun camping komen.

Om 23.00 uur moet Aqui overgeven. Niet alleen zijn eten maar ook gal. Hij heeft verhoging. O, jee, als we gisteren toch maar niet te veel met hem gelopen hebben of dat het gisteren te warm voor hem geweest is tijdens de wandeling. We koelen hem af met een koude natte handdoek en maken zijn voetzolen nat met koud water. Gelukkig de temperatuur zakt.

Vrijdag 23 juni

Afscheid genomen van Frans en Wil, ook zij gaan weer verder. Bedankt voor de gezelligheid en het oppassen op Aqui tijdens de ballonvaart.

Nog even terug naar het kantoor van Kapadokya Balloons want de piloten wilden onze Unimog nog even zien, ze waren er helemaal weg van, ze hadden zelf ook gedacht om Unimogs in te zetten bij de ballonvaart maar ze waren te breed en te hoog. Nu hebben ze Landrover Discovery’s. Na afloop kregen we nog een DVD waar een ballonvaart op te zien was.

In de omgeving met “Moggy” rondgereden en inkopen gedaan. Tijdens het winkelen zagen we een dierenarts en zijn meteen met Aqui naar binnen gegaan. Hij constateert dat  de achillespees is opgerekt en Aqui daarom pijn heeft. Ja, maar Aqui geeft ook gal over en had verhoging. De dierenarts denkt dat het komt van het water, dat hij onderweg drinkt. Hij geeft wat mee om zijn maag wat rustiger te maken, maar wil hem ook een infuus geven, opdat Aqui niet uitdroogt. Ai, ai dat hadden we niet moeten laten doen. Het ging er niet echt professioneel aan toe. Het lukte ook niet echt, omdat Aqui toch een oude hond van 13 is en de aderen niet meer al te best. Later bleek ook, dat de poot zou gaan ontsteken. Om een uur of vier op de camping bij Herbert en Roswitha, later in het stadje uit gaan eten. Was uiteraard heel gezellig, na nog een wandeling afscheid genomen. Nu zullen we elkaar niet meer tegenkomen, ze gaan nu met “Peterle” langzaam terug naar Duitsland. Herbert und Roswita vielen dank für die schőne tage mit euch.

Zaterdag 24 juni

Aqui ziek goedMet Aqui gaat het niet goed. Hij blijft maar gal overgeven en ligt er  behoorlijk apathisch bij. Zelfs voor de bal is er geen interesse. Van de Belgische overbuurman gehoord, dat er in Urgup een betere dierenarts zou zijn. Daar gaan we heen met de hoop dat hij Aqui kan helpen. Voordat we vertrekken gebeurt er iets heel vervelends. We hadden de derde dag al wat woorden gehad met ene Yassar van de Kaya-Camping. In eerste instantie was er niets aan de hand. De eerste avonds met nog andere campinggasten bij elkaar gezeten, nog moppen getapt en Yassar heeft ons zelfs nog gewaarschuwd voor de camping-kat die niet alleen mensen, maar ook honden aanvalt, dus hou de kat en de hond in de gaten. Ok, doen we. Verder niets over de hond gezegd ook niet dat hij aan de lijn moet.

Afgelopen woensdag, was er ’s avonds voetballen op de TV. Wij met ’n allen er naar toe. Helaas geen voetballen. De code-kaart gaf aan, geen ontvangst eerst code inrukken. Kees vroeg toen, zonder bijbedoelingen: “Zit er soms een illegale kaart in ?”. Waarom weten we niet maar Yassar sloeg op tilt, begon tegen Kees te schreeuwen: “Illegaal, wat is illegaal”. Hij begon tegen Kees te keer te gaan over alles en nog wat en op het laatst dat Kees geen verantwoordelijkheid had want hij had de hond al drie dagen niet aan de lijn en andere mensen, vooral de Zwitsers in de hoek, bang waren van Aqui (de Zwitsers wisten van niets) op het einde schreeuwde hij:  “De camping af, nu”. Ja, hallo, ’s avonds om 10.00 uur mooi niet. Iedereen was ontzettend geschrokken en terug gegaan naar de eigen stek. Wij hebben bij Frans en Wil nog op de radio naar het voetballen geluisterd en onze verbazing uitgesproken over wat er gebeurd was. Niemand begrijpt het. Hopen dat het met een sisser afloopt.

Niet dus, vandaag drie dagen na dit voorval, zitten Kees en ik samen te skypen met Anja en Jan via een open, niet beveiligde verbinding. Staat daar ineens Yassar bij ons en schreeuwt: “Dit is al de derde dag dat jullie gebruik maken van onze verbinding, nu is het genoeg, jullie gaan nu de camping af, nu !!” Jeetje, we schrokken ervan hoe hij tekeer ging. We vroegen hem waarom hij dan niet eerder gezegd had, als hij het niet goed vond dat we een open, niet  beveiligde lijn gebruikte om te skypen. Ok, als deze lijn inderdaad van de camping is, had dan iets gezegd, of hang ergens een lijst neer met regels, maar wat is het probleem, zeg maar hoeveel het kost, dan betalen we er toch gewoon voor. Hij draait zich om en 5 minuten later komt een jongen van de camping de rekening brengen van 6 nachten. Oei, echt menens. Ik loop hierop naar de receptie en vraag vriendelijk of we rustig met elkaar kunnen praten over wat er nu echt aan de hand is. Nee, we moeten gaan. Nu. Waarop ik hem vraag: Je kunt mij als vrouw met een zieke hond toch niet van de camping afsturen??” Ja, dus. Betalen en moven. Alles reis klaar gemaakt.

Ik ben gaan betalen omdat ik dacht dat het beter was, Kees uit de picture te houden. Het geld had ik niet gepast en moest dus wisselgeld van hem terug krijgen. Mijn gevoel zei, oh,oh… dat geeft hij niet. Bovendien had hij nog een kopieen van onze paspoorten. Op mijn vraag dat ik eerst de kopieen terug wilde voordat ik betaal, viel niet in goede aarde. Nee, eerst geld, dan kopieen. Ik leg het geld hierop op de balie met mijn hand er nog op. Kees die inmiddels toch binnenkwam, griste razendsnel de kopieen van onze paspoorten uit zijn handen. Dat was als een stier op een rode doek. Ik heb nog nooit iemand zo horen schelden, zeker niet op zijn Turks. Gelukkig kwam de andere jongen die op de camping werkt erbij en gaf mij het wisselgeld wat hij snel uit de lade van het winkeltje had genomen. Yassar pakte mij hierop bij de (blote) arm en wou me zo naar buiten duwen. Toen sloegen bij mij de stoppen door. Kees had zich al omgedraaid om te vertrekken, dus hij had dit niet gezien. Ik rukte me los, sloeg met beide vuisten kei-hard op de balie, ging voor hem staan met een gebalde vuist voor zijn gezicht en riep zo hard en donker dat ik er zelf van schrok: “Don’t touch me, I am a woman, but I also have a fist and can knock you on your face, when you ever touch me again”. Gelukkig was ik een kop groter en schrok hij geweldig. Kees ook, zo had hij me nog nooit meegemaakt. De jongen van de camping sprong er tussen en heeft ons zo snel mogelijk naar “Moggy” geloodst. Toen we wegreden hoorde we hem nog vloeken en tieren. Ik heb hem nog toegeroepen: “Allah heeft dit alles gezien, Hij zal je straffen”. Je stuurt iemand toch niet van de camping voor de door deze man opgeven reden??? Achteraf moest ik om mezelf lachen, Els toch !!

Ja, wat nu. Nou, gewoon naar een andere camping. Vrij kamperen kan hier moeilijk, vooral nu Aqui ziek is. Terecht gekomen op Camping/Motel Dolunay. N 38.39.05.1 E 034.50.04.2 . Niet zo luxe als Kaya, maar met zeer vriendelijke mensen en een heerlijk groot zwembad. Verwelkomt met een kopje koffie. Nu dat alles achter de rug is moeten we ons op onze Aqui concentreren. Hij wordt met het uur zieker. We hebben niet echt een goed gevoel en besluiten als Aqui morgenvroeg niet opgeknapt is we naar de dierenarts gaan.

Zondag 25 juni

Aqui bij de dokter goedHet gaat steeds slechter met Aqui we vertrekken zo vroeg mogelijk naar de dierenarts. Dat het vandaag zondag is, maakt hier in Turkije niets uit. Deze arts komt veel beter over. Begint meteen met Aqui te onderzoeken. Dat ziet er niet goed uit. Hij wist meteen te vertellen dat Aqui grote problemen had met zijn prostaat. Bovendien is hij oud. Het overgeven, niet eten en drinken, zijn verhoging hebben duidelijk met de ontsteking van de prostaat te maken en gelukkig niet met de warmte of te lang wandelen. Hij geeft Aqui de nodige medicijnen, flink wat spuiten, vier in totaal (gelukkig kleintjes). De arts zei dat hij niets kon beloven, hij zou zijn best doen, maar het ziet er niet best uit. De volgenden dag terug komen.

Maandag 26 juni

Het personeel op de camping leeft geweldig met ons mee. We komen erachter dat er op de camping regelmatig een reisleider genaamd Orug is die goed Nederlands spreekt. Hij biedt ons aan om mee naar de dierenarts te gaan voor de vertaling. Hij stelt zelfs voor met zijn auto te gaan en niet met “Moggy”. Het gaat steeds slechter en slechter met Aqui.

Dinsdag 27 juni

Eenmaal bij de arts. Weer spuiten en vitaminen. We moeten hem bellen, zegt hij, als het nog slechter wordt met Aqui, het maakt niet uit hoe laat. Jasses dat hoort niet goed.

’s Avonds om 11.00 uur begon Aqui hard te janken, we lagen net in bed. Meteen naar het restaurant op camping naar de beheerders gelopen en gevraagd om meteen de dierenarts te bellen, ondertussen werden we goed opgevangen door de drie mannen die de Camping/Motel beheren, ze waren heel zorgzaam voor ons, drie kwartier later kwam de dierenarts en gaf Aqui een spuitje, waardoor hij geen pijn meer zou hebben en rustig de nacht in kon gaan. We zetten zachtjes “onze muziek” aan en aaien hem tot hij in slaap valt.

Woensdag 28 juni

Het gaat echt niet meer. Hebben na een slapeloze nacht een beslissing genomen. We hebben Orug gevraagd of hij weer mee gaat, zodat hij de arts nogmaals duidelijk wil vragen of Aqui nog een kans op herstel heeft. Nee !!!!!

Dat was duidelijk. Zijn woorden waren: “Als je van je hond houdt, laat hem dan gaan. –  hij heeft bij jullie een goed leven gehad. Hij is op”.   Let him go !!

We hebben hem in de auto gedragen, vaarwel gekust en hem daar zijn eerste spuitje gegeven, zodat hij “Fijn zou dromen” zoals de arts zei. Eenmaal in slaap heeft de dierenarts hem de definitieve spuit gegeven.

Om 14.00 uur is Aqui ingeslapen.

Aqui water goed 300

    23 februari 1993 – 28 juni 2006

De mensen van de camping hebben een gat gegraven en hebben Aqui met al zijn spulletjes  in zijn grafje gelegd. Hij ligt heel mooi tegenover de Red Valley in Cappadocie waar hij zijn laatste wandeling heeft gemaakt. Kees en ik hebben heel wat afgejankt. Ons    leven gaat door, met een mooie herinnering aan Aqui die ruim 13 jaar ons maatje is geweest. We hebben hem toch nog ruim 7 weken een prachtige tijd kunnen geven, met veel wandelen zwemmen en spelen aan het begin van onze reis. We wisten dat hij oud was en prostaatkanker had, maar dat het zo snel zou gaan hadden we niet gedacht. De dierenarts in Nuenen had toch gelijk.

Op de terugweg van de dierenarts hadden we wel een probleem. Omdat Aqui ingeslapen was en je dan alles laat lopen, was dat natuurlijk niet zo prettig. Daar hadden we even niet aan gedacht. Jeetje, niet alleen stonk het vreselijk maar door de deken heen kwam er een beetje ontlasting op de achterbank. Natuurlijk heb ik dit op de camping meteen opgeruimd, maar, oei de stank kreeg ik natuurlijk  1-2-3 niet uit.  Gelukkig begrijpt Orug het en hij kan zijn auto vanbinnen officieel laten reinigen op onze kosten. Voor het met ons op en neer rijden naar de dierenarts met zijn auto wilde hij niets hebben. Ook de dierenarts heeft alleen de medicijnen laten betalen, zelfs de rit ’s nachts naar de camping heeft hij niet berekend. 

In de namiddag zijn we het zwembad ingegaan en ons verdriet weg gezwommen. Daarna de fietsen gepakt en naar het stadje Gőreme gereden om daar gebruik te maken van een open verbinding bij de Ballonvaart Maatschappij die ons dit aangeboden hadden, na ons avontuur op de andere camping. Daar hebben we Nederland op de hoogte gebracht van het overlijden van Aqui.

De hele dag is het bewolkt geweest, nu onweert het en komt de regen met bakken uit de lucht, alsof de hemel meehuilt.

In de stad een kleinigheidje gegeten. Op de terugweg een Frans echtpaar getroffen die we uitgenodigd hebben op de camping voor een kop koffie. Zij waren op de terugweg van Nepal, India, Pakistan, Iran terug naar Frankrijk. Ze vinden het leuk om mee te komen en informatie uit te wisselen. Het weer is te slecht om buiten te zitten en gaan daarom gezellig in het restaurant zitten Pierre en Laurence  spreken goed engels dus er wordt heel wat info uitgewisseld. Om negen uur werden er opeens borden en bestek op onze tafel gezet door de mensen van de camping en werd er een complete maaltijd voor ons neergezet inclusief toet. Zo maar, spontaan. Gelukkig hadden Pierre en Laurence honger en hebben wij onze borden toch ook nog leeg gegeten, wij hadden al in het stadje gegeten en hadden bovendien niet zo’n honger. Zo zie je maar weer, dat het toch weer een bedoeling heeft gehad dat we op de Kaya-camping weggestuurd zijn en we hier terecht gekomen zijn. Zo valt de puzzel steeds weer verder in elkaar. Morgen komen Pierre en Laurence bij ons BBQ-en en nog meer info uitwisselen.

Het was fijn om de gedachten even van Aqui af te zetten.

Donderdag 29 juni

Het valt niet mee, zo de eerste ochtend zonder Aqui. Het zal moeten slijten. Wat ik nog vergeten was te vertellen is, dat er vanaf de eerste nacht op deze camping een jonge hond bij ons is. We hoorden een hond janken en gingen kijken. Wat een jongen met hem aan het uitvreten was weten we niet, maar toen de jongen Kees zag is hij hard weggelopen en de hond kwam naar ons toe. Water en eten gegeven en tot op de dag van vandaag wijkt hij niet van onze zijde en is lief voor Aqui. Hij voelt volgens ons dat er iets met Aqui is. Zolang we nog hier zijn, krijgt hij van ons eten en drinken. Hopelijk mag hij op de camping blijven en geven zij het hondje eten. Nee, wij nemen hem niet mee,

Beko goedWe hebben hem Beko genoemd, dat is een Turks televisie merk.  Helaas weer zwaar bewolkt onweer en regen, hopelijk is het tegen vijf uur weer opgeklaard, anders zie ik de BBQ niet zitten. In eerste instantie ziet het er naar uit dat we toch kunnen BBQ-en. Helaas, we hadden net het voorgerecht op toen de regen met bakken uit de lucht kwam. Echt met bakken. Eerst nog onder de luifel gezeten maar het veld kwam echt blank te staan. Binnen in de “ Moggy” alles in orde gemaakt om binnen verder te eten en info uit te wisselen. Vlees in de pan gebakken en alles toch smakelijk opgegeten, de eigengemaakte knoflooksaus viel ook nu weer in goede aarde. Al met al toch een gezellige avond geworden met Pierre en Laurence, met behoorlijk wat informatie over Iran, Pakistan en India. Om 00.30 uur vertrokken ze. Hun reis gaat terug naar Frankrijk.

Zo, nu vlug ons bedje weer opmaken en lekker pitten. O, oh. Omdat het zo hard begon te regenen, heb ik alles vlug, vlug in de toiletruimte gelegd inclusief het dekbed. Shit, lekkage via het dakluikje, alles kletsnat. Wat nu. Het kletsnatte dekbed in de toiletruimte van de camping gehangen. Gelukkig was de rest van het beddengoed nog droog. Vannacht onder ons reserve dekbed geslapen. De kussens waren gelukkig alleen aan de puntjes wat nat. Dus ook daar nieuwe overtrekken overheen en slapen maar.

Vrijdag 30 juni

Gelukkig toch goed geslapen en bij het opstaan al het natte spul buiten gehangen. Meteen het oude natte overtrek gewassen, kan dat straks weer onderin voor de volgende verschoningsbeurt.

Hiep, hiep hoera. Mijn jongste zusje Anja wordt vandaag 49 jaar.

ANJA van Harte Gefeliciteerd en op naar de 50.

We wensen je een fijne verjaardag toe met de familie – vrienden en Kennissen.
Laat je lekker verwennen en geniet van deze dag.

Deze ochtend weer lange fietstocht gemaakt. Lekker alles van je af fietsen. We hebben inmiddels alle twee zadelpijn. Kees gaat vandaag het dak op. Even kijken waar het precies lekt. Inderdaad bij het dakluikje van de toiletruimte is de oude kit, waarschijnlijk door ouderdom en de hitte, helemaal uitgedroogd. Alles schoon en droog gemaakt en opnieuw afgekit. Hopelijk zit alles nu weer dicht. Dit kunnen we pas weer bij de volgende bui controleren.  Op de camping gegeten, na het eten weer op de fiets naar het stadje met de laptop in de rugzak, om daar weer bij een open verbinding te skypen.

 Zaterdag 1 juli

Viagra valleyFietsen – wandelen – lezen. Naar de Viagra Valley gereden op de fiets. Waarom deze naam is op de foto’s  wel te zien, toch !

 

 

Zondag 2 juli

barbeque op campingOnze laatste dag hier in Gőreme. Laatste was gedaan en “Moggy” gepoetst, van binnen en van buiten. Zo dat ziet er allemaal beter uit, weer lekker fris voor het vertrek. ’s Avonds uitgenodigd voor een BBQ op de camping. Een hele familie was bijeen. Gezellig, ondanks het praten met handen en voeten.

 

Maandag 3 juli

Afscheid  camping aquiVanmorgen afscheid genomen van de mensen op de camping en natuurlijk van  Aqui.
Om 10.00 uur vertrokken. Beko voor de laatste keer eten gegeven.  Hopelijk krijgt
hij verder op de camping zijn eten, anders moet hij ergens anders zijn kostje
bij elkaar zoeken. Voor we weggingen heb ik hem nog Frontline tegen teken in zijn nek gedaan.
Op naar Nevsehir, waar we een ondergrondse stad gaan bezichtigen in het dorpje Kaymakli. Nou dat viel zwaar tegen, bij de auto wilde zo ons al beduvelen.

Els in grot         kees in grot        Kees in grot 2        Els in grot 2

4 Lira, Kees keek op de lijst. He, hallo …niks 4 Lira. Voor een auto 2 Lira voor bus 3 Lira. Hup man mee naar lijst: “Waar staat 4 Lira” nergens dus, ok, ok 3 Lira, daarbij was de entree 10,00 € per persoon en zou 1 uur duren. We hebben zonder gids het rondje gemaakt en waren binnen 10 min. weer buiten. Hup nog maar eens het rondje misschien hebben we een pijl gemist en zijn we te snel weer boven. Echt niet. We waren niet de enige die hier verbaasd over waren. Ja, als je een gids nam, die ook weer geld kost, houdt die je wel een uur onder de grond met zijn uitleg. Jammer, het was echt maar een heel klein stukje wat ze lieten zien.

In dorp opweg naar AnkaraVerder door naar Hacibektas–Mucur–Kirsehir–Kaman.  Schuine weg naar Hirfanlar, bij een meer. Kijken of we hier een slaapplaatsje kunnen vinden. Bij het water in ieder geval niet. Militair gebied, dus verder. Komen in een klein dorpje Bŭyŭkbiyik Kőyn Bala N 39.15.26.4 E033.28.52.8 terecht. Vragen bij een groot huis of we er mogen staan met de “Moggy”. Geen probleem. We moeten gelijk  koffie komen drinken. ’s Avonds voor het donker nog ge-BBQ-ed met om ons heen de kippen– koeien–ezels en ganzen. Later het dorp rondgelopen. We voelden ons net de rattenvanger van Hamelen, jeetje wat een kinderen liepen er weer met ons mee. Natuurlijk weer met de hele riedel: “What is your name enz, enz.

Dinsdag 4 juli

Krijgen ontbijt goed’s Nachts 16 graden. ’s Morgens toen we de deur van de “Moggy”opende kwamen ze gelijk met koffie en een groot dienblad met een compleet Turks ontbijt. Brood–jam–yoghurt–kaas–worst–olijven. Te gek, bij het vertrek uitgebreid door het hele gezin gekust – geknuffeld door het hele gezin en uitgezwaaid. Op weg naar Ankara. Overdag is het steeds licht bewolkt en toch lekker zonnig, de dagtemperatuur ligt zo’n beetje tussen de 20 en 25 graden, lekker weer om te rijden, ook waait er steeds een fris windje, alles is goed te hebben.

Els zoutmeerZoutmeerOnderweg kwamen we bij het Zoutmeer Tuz Gőlü aanreden. Prachtig. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat, op deze hoogte midden tussen de bergen een gigantisch zoutmeer. Een flink eind eroverheen gelopen, zelfs met de blote voeten in een plas gestaan, zou volgens een Turkse dame heel goed zijn.

Tegen de middag kwamen we in Ankara aan, precies aan de goede kant, we reden regelrecht naar de garage van Mercedes Benz, N 39.53.21.3 E 032.48.52.1. waar als het goed is de oliepeilstok voor “Moggy” ligt die afgebroken is (lees hierover eerder in het verslag) Yes! Gelukkig lag hij klaar. Op het kantoor een babbel gemaakt met de secretaresse mevrouw Burcu Ủnsal gesproken met in ons achterhoofd, de vraag of we in de buurt ergens kunnen overnachten.

Er werd hard meegedacht, maar nee, in de buurt van Ankara niet echt, toen kwam ze met het idee of we soms in de “tuin” van de Mercedes garage wilde staan, totdat we bij de Ambassades waren geweest voor de visums voor Iran en Pakistan. Kaasie !! Dat was precies waar we op gehoopt hadden en eerlijk gezegd ook wel een beetje op aangestuurd. Niet alleen mochten we bij Mercedes blijven staan, maar ze zochten ook nog voor ons uit, waar de Ambassades lagen en de volgende ochtend zou er om 08.00 uur een taxi klaar staan. Perfect !! “Moggy” inderdaad in de “tuin” gezet (dit bleek een gedeelte van de parkeerplaats te zijn, afgezet met bloembakken) maar met bewaking, dus wat kan ons daar gebeuren. Veel aanspraak van het personeel en de chauffeurs die ons ook weer cola en gebak gaven.  De directeur van Mercedes Benz de heer Ihsan Kars kwam een praatje maken en gaf ons zijn kaartje. Als er binnen Turkije iets met “Moggy” zou zijn, meteen hem bellen, dan zou hij regelen dat we geholpen worden. Een goed gevoel, toch ! Je weet maar nooit.

Woensdag 5 juli

Om 08.00 uur kwam inderdaad de taxi aanrijden. Konden hem zo het adres laten zien, welke de secretaresse voor ons opgeschreven had. 20 minuten later stonden we voor de Ambassade van Iran. Officieel is de Ambassade om 08.30 uur open, maar de deur ging pas om 08.45 uur van het slot. Buiten ons stond er nog een gezin te wachten. Eenmaal binnen was er een grote kamer met stoelen en een desk waar we de papieren moesten invullen in tweevoud, dan van ieder twee pasfoto’s afgeven aan een man achter de balie, (mijn pasfoto’s met hoofddoek was achteraf niet nodig geweest, mag, maar hoeft niet, moet het hoofddoek uiteraard wel in Iran dragen) moesten even wachten. Mooi tijd voor plaspauze. Na een minuut of twintig kregen we een papiertje waar je mee naar een speciale bank om de hoek moet om 50,00 €  per persoon te betalen. Met het bewijs van betaling terugkomen en dan kunnen de papieren verwerkt worden. We kunnen we over 8 à 10 dagen de visums ophalen. Om 11.00 uur stonden we buiten.

Mooi, nu naar de Pakistaanse Ambassade, die ligt op loopafstand. Daar geldt de zelfde procedure. Het verschil is, dat je bij de Ambassade van Pakistan een andere wereld instapt. Het was net het decor van “Toen was geluk heel gewoon”. De man die ons hielp sprak gebrekkig Engels en stond achter een loket met glas ervoor, waar je amper doorheen kon kijken van de vingerafdrukken en de natte consumptie sprietsen. Eeeeh!! Ook de microfoon kon hij beter uitlaten, we verstonden hem beter zonder dan met microfoon. Tot onze verbazing vroeg deze man wel naar een uitnodigingsbrief van de Nederlandse Ambassade, terwijl wij juist gedacht hadden, deze voor Iran nodig te hebben.

Goed, eerst met de taxi naar de Nederlandse Ambassade. Dat zag er sjiek en bewaakt uit. Of we een afspraak hadden. Nee, dus. Na heel vriendelijk gevraagd te hebben en de situatie uitgelegd dat onze auto bij de Mercedes Garage stond en we alles met de taxi moesten regelen (was toch ook zo, dus niet gejokt) werden we binnen gelaten (we hadden wel nette kleren aangedaan, of dat geholpen heeft weten we niet). Eenmaal binnen hadden we zo twee uitnodigingsbrieven voor Pakistan, of we wel even 30,00  € per persoon wilde betalen.

Terug naar de Pakistaanse Ambassade. Daar aangekomen, zaten de zelfde mensen als voorheen in de “Toen was geluk nog heel gewoon” wachtkamer. Een Turk die goed Engels spraak en met de bus naar Pakistan ging en een Duitser Stefan die alles op zijn fiets aflegde. Gezellig in het Engels de tijd doorgebracht. Na alle papieren ingevuld te hebben en afgegeven met de pasfoto’s, met z’n alle wachten op de Consul. Wisten wij veel dat die ons persoonlijk wilde spreken. Na een uurtje wachten werden Kees en ik binnen geroepen. Netjes een hand gegeven, uitgelegd waarom we voor Pakistan een visum nodig hebben. De Consul had veel haast, want hij verwachte hoog bezoek. Waarschijnlijk is dat ons geluk geweest. We zouden de volgende dag het visum op kunnen komen halen. O, o !! Dan maar weer het auto/garage verhaal. Ok, hij zou zijn best doen. Is een visum voor drie maanden lang genoeg? ja, dus. Om vier uur kunnen we komen kijken of het visum klaar is.

Inmiddels was het 12.30 uur en zijn in de stad wat gaan eten. Het is hier natuurlijk de sjieke wijk van Ankara met al die Ambassades. Nou dat hebben we geweten. Het eten veel mee, maar voor 3 biertjes en een thee waren we 28,00 € kwijt. Slik.!! Was dat even boven de begroting.

Tegen vier uur terug naar de Ambassade. Om 17.00 hadden we de Visums. O, Jee, is dat wel goed? Het zegel met de stempels en de handtekening staat op vandaag 5 juli 2006 + drie maanden is 4 oktober 2006. Ok, dat zijn 3 maanden, maar we hebben toch duidelijk op de papieren ingevuld, dat we pas in augustus Pakistan ingaan ?? Dus we moeten een maand later op het visum hebben staan. Het was natuurlijk bij de andere twee bezoekers ook zo. Vragen dan maar. Nee, geen vragen meer aan de man achter het loket, de consul heeft geschreven drie maanden, dan is het drie maanden. Ja, dat is natuurlijk ook zo, maar we moeten toch eerst nog Turkije uit, Iran door en kunnen pas in augustus bij de Pakistaanse grens zijn. Antwoord: “Dat is jullie probleem” en hij draait zich om. Gelukkig was er nog iemand anders in het kantoortje, die de situatie wel begreep en ons uitlegde, dat zodra we de grens overgaan, die datum telt en dat dan de drie maanden ingaan. Twijfel, maar wat moet je. We hebben met de andere overlegt. Het enige wat we kunnen doen is, als we het visum van Iran ophalen, vragen of dat in Iran ook zo is, dan hebben we iets meer zekerheid. Mocht het niet goed zijn, kunnen we altijd nog proberen te consul te spreken, of het visum in Islamabad laten verlengen.

Terug naar de Mercedez Garage. De secretaresse hartelijk bedanken voor de informatie en heel voorzichtig aanvoelen of we nog een nacht mogen staan. Grote twijfel op haar gezicht. Dan maar grof geschut. Heel vriendelijk heb ik de secretaresse verteld dat we de directeur gesproken hadden, zijn kaartje gekregen en als hij ons hoe dan ook kon helpen we hem moesten bellen. Bellen, dus. Natuurlijk mogen we nog een nacht blijven staan.Tja soms moet je wel een beetje brutaal zijn (of heet dat assertief ?).

Donderdag 6 juli

Afscheid genomen van de bewaking. Zo veilig hebben we nog nooit gestaan en tot over 8 of 10 dagen als we het visum komen ophalen dan komen we nog even goede dag zeggen. Ook nog even langs een monteur. Die heeft weer een oom een eind verder in Turkije. Het plan is, om daar eventueel de “Moggy” een beurt te laten geven en olie verversen voordat we Iran in gaan. Deze oom heeft een eigen garage en heeft hij in Duitsland Unimogs gerepareerd. Als het goed is belt deze monteur zijn oom en geeft ons dan het juiste adres en telefoonnummer van hem. We krijgen nog een Turks brood mee en vertrekken dan om een camping te vinden. Helaas, de Campings zijn niet meer. We besluiten dan richting vliegveld te rijden waar de mogelijkheid is om op een terrein bij het Esemboga Hotel te staan. Onderweg zien we een controlepost met een weegbrug. Daar stoppen we, maken een praatje (veel Turken spreken wat Duits) krijgen koffie en mogen gratis op de weegbrug: 8.700 kilo. Bij het Esemboga Hotel aangekomen wacht ons een teleurstelling. Niet alleen is het een klote-plek, daarbij ligt het tussen diverse wegen met zwaar verkeer en wat te denken van al die vliegtuigen die landen en opstijgen, daarbij durven ze 12.00 € per nacht te vragen. Nee, echt niet, noch niet voor de helft. We rijden aan, doen wat boodschappen in een winkel waar ook een slager zit en kopen er heerlijk gekruide kippenpootjes speciaal voor de BBQ. Dan rijden we de bergen in naar een rustig plaatsje voor de nacht.

Niet eens zo ver buiten Ankara komen we in een net dorpje links van Cubuk N 40.06.53.0 E 032.54.27.6 terecht en gaan op een open veld staan aan de rand van de huizen. Er wordt meteen vriendelijk gezwaaid en er wordt meteen weer thee aangeboden. Dat zit wel goed. Als we daar een tijdje staan kijk ik op en zie ineens een geweldig hoog vuur aan de achterzijde van de huizen. Wel een beetje veel vuur als dat ook voor een BBQ is. Als we goed kijken schrikken we ons kapot. Jeetje, wat een vlammen. Binnen een mum van tijd staat een veld in de fik en hoe. Vlak bij de huizen. We rennen er naartoe en horen de vrouwen schreeuwen. Kees en ik rennen naar de waterput en helpen met het vullen van de emmers om het vuur te blussen. We hebben meer emmers nodig …..Die zijn er niet. Ik kiep een paar vuilnisbakken leeg en gebruik deze ook om met blus-water te vullen. Inmiddels komen ook de mannen aanrennen en met z’n alle proberen we het vuur van het huis weg te houden. Mijn, god, wat maakt dat vuur een herrie. Beangstigend gewoon. Gelukkig staat de wind in de goede richting,  van het huis af. Er is zeker 2 ha weiland en helling afgebrand. Toen er 5 brandweerauto’s kwamen was het grootste kwaad al geschied en konden ze alleen nog wat bomen redden en nablussen. Kees ben ik een uur of twee kwijt geweest. Ja, Kees is en blijft natuurlijk een klein pyromaantje en vuur heeft voor hem altijd aantrekkingskracht. De kleren kunnen allemaal de was in en zelf moeten we ook onder de douche. Als alles weer een beetje rustig is komen de mensen ons halen om wat te drinken (een soort karnemelk) en ze bedanken ons uitbundig.

brand 1Brand 2brand3Brand geblust met karnemelk

 

 

 

We besluiten om het eten in de pan klaar te maken en niet te BBQ-en. Eventjes geen vuur en rook. ’s Nacht om 02.00 uur controle van de “Jandarma”. Eventjes kijken en weg waren ze weer. Lekker verder geslapen.

Vrijdag 7 juli

OntbijtAfscheid na het ontbijtAls we het ontbijt buiten zetten komt er meteen een van de bewoners naar ons toe. We moeten alles terug in de “Moggy” zetten en bij hem thuis komen ontbijten. En wat voor een ontbijt met van alles en nog wat tot frietjes toe. Nogmaals worden we bedankt voor de hulp bij het blussen. We moeten blijven en “Moggy” moet bij hun huis komen staan en we moeten blijven eten.
Het blijkt dat er in de huizen allemaal familie woont, vandaag is niemand naar het werk en zijn alle mannen thuis. De man die ons uitgenodigd heeft werkt in het ziekenhuis. Wat hij nu precies voor werk doet, daar komen we niet uit. Zijn Duits was zo slecht dat het vandaag weer een handen en voeten spreekdag was.  We mochten elektriciteit gebruiken en hebben wat foto’s afgedrukt van de brand en uiteraard van de familie.

Na een hele dag zitten, thee drinken en eten en ’s avonds in de goede kamer even televisie kijken zijn we gaan slapen. We besluiten om morgenvroeg toch te vertrekken.

Zaterdag 8 juli

Afscheid genomen van deze lieve Turkse mensen.

Camping PicnikIn de omgeving van Ankara toch nog op zoek naar een camping die ten oosten van de stad moet liggen bij een stuwmeer. Dat moet toch te vinden zijn. Nee, dus. Camping is ook niet meer. Er is op die plaats nu een gigantisch Park Mavigul waar half Ankara in het weekend komt picknicken. Hier is ook “Camping Centilmen Piknik” 39.54.22.7. E 032.59.29.5.  In eerste instantie zeiden we nee! Bij nader inzien toch geen slechte plaats om de dagen door te brengen totdat het visum klaar is. Het is een plaats waar allemaal afgeschermde picknickhuisjes staan en de Turken komen eten, vooral in het weekend. De grond is hier zo schuin dat we nergens fatsoenlijk kunnen staan. Wel is er een betonnen vlakte gemaakt waar de tennistafel op staat. Geen probleem, tennistafel eraf  “Moggy” erop. Staan we daar gigantisch mooi, zaal loge. Op de fiets een aardig eind rond het stuwmeer gereden. Je zult het niet geloven, een groot gedeelte op een fietspad van rood kunstgras. Overal in het park rond het stuwmeer zie je speeltuintjes voor kinderen en tig BBQ’s.

Zondag 9 juli

Els op fiets naar park

Klik hier voor dia serie Mavugul park

Rugzakje om en op de fiets het park weer in. Het lijkt wel op kermis in Eindhoven. Zeker tienduizenden  mensen zijn in het park aanwezig. We moeten regelmatig afstappen omdat het zo druk is. We worden veel aangesproken en op de thee uitgenodigd. Drie meisjes die goed Duits spreken lopen een heel eind met ons op en dan komen we de vader van een van de meisjes tegen. Kennis maken met de rest van de familie. Gelukkig konden we dankzij de meisjes, die alles vertaalde, een goed gesprek houden. Uiteraard moeten we mee-eten. Nee, geen pardon. Er worden extra borden en bestek gehaald. We hebben echt heerlijk gegeten. Het enige nadeel is dat je steeds op de grond moet zitten. Oeps, je houdt geen rug over en dan het opstaan !! Zelfs Kees is nu zo stijf als een plank van de spierpijn. In het vervolg neem ik een inklapkrukje en een klein kussentje mee op de fiets. Tegen de avond gaan dan uiteraard te lampen aan in het park. Groen–Geel–Paars het is echt net een grote kermis. Niet alleen de kinderen spelen maar je ziet volwassenen schommelen in van die grote schommels – touwtje springen  – met de bal spelen en veel zitten er spelletjes te spelen zoals Backgammon en nog andere Turkse spelletjes.

Inmiddels wordt er zoveel ge-BBQ-ed dat je bijna misselijk wordt van alle rook en kruiden. Mijn god, als je ziet hoeveel eten er hier vandaag opgegeten wordt, daar kun je een hele supermarkt mee vullen. Als we ’s avonds moe en volgegeten terug zijn op ons eigen stekkie, kijken we uit over het park met al zijn gekleurde lichten. Je hoort in de verte het geroezemoes van de mensen en soms een vleugje muziek. Het is echt of we naar een toneeldecor zitten te kijken en wij zitten zaal loge. Helaas hebben we hier geen foto’s van.

Maandag 10 juli t/m 16 juli

Moggy op tennistafel plaats We staan nog steeds op de Camping Centilmen Piknik.
Bij het prachtige Stuwmeer Bayindir Golu (sinds heropening park nieuwe naam: Mavigul). Overdag is het zonnig en ongeveer 30/35 graden met af en toe wat bewolking. Tegen de avond koelt het heerlijk af en als we gaan slapen is het weer  lekker in  “Moggy”. Er staat wel altijd een lekker windje.  ’s Morgens staan we op ons gemak op, douchen, werken wat huishoudelijke dingetjes af en tegen de middag, als het op de camping te warm wordt, pakken we de fietsen en rijden via de achteruitgang van de camping naar het stuwmeer. We hebben al wat afgefietst en zijn blij dat we de fietsen meegenomen hebben. In het park bij het stuwmeer zijn altijd mensen aan het eten (BBQ-en) en drinken (geen alcohol en muziek). Wij vallen met ons uiterlijk natuurlijk op en zijn op het ogenblik de enige toeristen. Als we op ons gemak rondrijden of lopen naast de fiets, worden we steeds aangesproken met weer het gebruikelijke:”What is your name” en “where are you come from” dit eindigt in 99% van de gevallen (als ze Duits of Engels spreken) met de vraag of we wat bij hun willen eten. Je komt er bijna niet onderuit. Ze pakken je gewoon bij de arm en zetten je op de grond neer naast de andere familie leden. Niet dat dit een straf is, maar je voelt je soms wat bezwaard. Elke dag zijn er andere mensen dus ook elke dag weer hetzelfde verhaal. Hierdoor leren we wel het echte Turkse eten kennen.

Aubergine goedOp een dag krijgen we aubergine aangeboden. Hmmm daar zijn wij niet zo liefhebber van. Tot onze verassing wordt het toch lekker. Eerst wassen, dan zo ongeschild op de BBQ. laten garen en als het velletje een beetje zwart wordt van het vuur af. Af laten koelen en dan de kleingesneden aubergine door een salade. Nooit eerder gegeten, maar heerlijk. Die houden we erin. Daarbij liters Turkse thee. Het is echt geen straf hier 12 dagen (als het goed is) op ons visum voor Iran te wachten. Het was wel leuker geweest als er wat andere mensen op de camping hadden gestaan, tot nu toe zijn we de enige. Af en toe komt hier iemand eten, er staan hier overdekte picknick hokjes.

Op een avond hadden we niet de rijdende rechter, maar de zingende rechter met zijn ”vrouw”. We werden ook hier weer uitgenodigd aan te schuiven. Wij brachten een fles witte wijn mee (een van de laatste) zij dronken volop Raki. Hij (de “Judge”  zoals op zijn kaartje stond) werd steeds vrolijker begon te zingen en bleef maar proosten. Op de vraag of hij geen problemen zou krijgen, als hij met de auto naar huis zou rijden en aangehouden zou worden, wuifde de vrolijke zingende “Judge” weg met de woorden:
“I, am de Judge, no, problem !!!!!”  Bij het afscheid hebben ze nog een woordje in het Turks in ons gastenboek geschreven (moeten dit nog laten vertalen) tevens zijn naam telefoonnummer en e-mail adres, met de woorden: “ Zijn er problemen, bel me maar, I am the Judge”.

Els sala campingEen van deze hokjes mogen we gebruiken voor het ontbijt en computeren.  Hier zitten we dan heerlijk in de schaduw. Onze Aqui missen we natuurlijk nog heel erg en regelmatig vloeien er nog traantjes. Soms denk je dat je hem nog hoort of ziet en wil je iets tegen hem zeggen.

Maandag 17 juli

Gebeld naar de Ambassade van Iran. Ja, we kunnen morgen om 09.30 uur de visums komen ophalen. Van 05 juli tot 18 juli hebben we moeten wachten. Morgenvroeg dus vroeg de bus nemen naar de stad, als we de visums hebben gaan we weer naar het Internet café om de laatste gegevens te verzenden en onze post te lezen.

Lieve mensen we hebben al veel reacties gehad op het overlijden van Aqui. Hiervoor bedankt !!! We zouden iedereen persoonlijk terug willen mailen, maar dat kan helaas niet, dan zouden we de hele dag in het Internet café zitten. Bij deze nogmaals bedankt voor jullie lieve berichten. Het is altijd weer spannend om te zien, wie ons een berichtje gestuurd heeft. Leuk!!

Dinsdag 18 juli

Vroeg op pad om de visums op te halen. Eerst weer met de bus naar Ulus dan overstappen op bus 114. Deze stopt precies tegenover de Ambassade van Iran. We werden vriendelijk begroet, hebben de paspoorten afgegeven en een half uurtje later, ja hoor, een groot zegel in het paspoort met de nodige handtekeningen. Visum Iran en Pakistan. Mooi, in principe kunnen we nu verder reizen.  De tijdsduur van het visum blijkt bij navraag inderdaad in te gaan als je de grens over gaat, dus daar hoeven we ons ook geen zorgen meer over te maken. Toch blijven we nog eventjes op de plaats waar we nu zijn. Hier is de temperatuur lekker, als we nu al verder trekken, wordt het steeds warmer, we moeten oppassen dat we niet te snel richting Iran gaan i.v.m. de hoge temperaturen daar. Terug in Ulus hebben we het Internet-cafe weer opgezocht de nodige telefoontjes via skype gedaan en E-mails nagekeken.

Woensdag 19 juli

Rustdag. Met de fiets naar het dorp voor wat boodschapjes. Weer een keertje zelf ge-BBQ-ed op de camping. Er staat vandaag een harde wind. Je wend vlug aan de temperatuur. Als we gaan slapen is het 22 graden in “Moggy”. We vinden het fris en kruipen lekker onder het dekbed.

Donderdag 20 juli

Vannacht onrustig geslapen i.v.m. de harde wind. De voorraden vandaag weer aanvullen, dus onder in de bakken duiken van “Moggy”. Ja, de voorraden beginnen aardig te slinken, we krijgen steeds meer ruimte in de bakken. Toch even een verrassing. We dachten dat we door de whisky heen waren en waren al overgestapt op Raki. Yes !! Er kwam nog een 1 ltr. fles whisky uit de bak.

Vrijdag 21 juli t/m 23 juli

jongenDeze dagen gewoon lekker rond gefietst bij het meer. Rondgekeken af en toe een hapje gegeten met een babbeltje voor zover dat mogelijk was. Zondag onze laatste dag was het druk in de picknickhuisjes. Wel gezellig, als je niet te veel op de muziek lette. Keihard en overstuurt. Precies achter “Moggy” zat een Turkse familie die ons aanspraken in het Duits. Een man en zijn zoontje kwamen uit Duitsland. Het begint dan met thee en het eindigt  met een complete maaltijd. Een mooie afscheidsavond op deze camping. Wel jammer dat net deze avond de elektriciteit in het gehele park beneden ons uitgevallen was, dus geen mooi decor van de diverse gekleurde lampen zoals eerder verteld in ons verslag. Het zoontje van 10 jaar, Onur Sahin had zo al de verhalen aangehoord en zei zo ineens. Hé, Kees en Els weet je Nur zu zweit – kommt man weit ”. Deze wijze tekst hebben we in ons gastenboekje laten schrijven.

 Maandag 24 juli

Afscheid PicnikOm 10.00 uur vertrokken na 16 dagen hier met veel plezier gestaan te hebben. De camping was 7.50 €  per nacht. Douche was simpel (gewoon sproeier boven staander (toilet) wel schoon). Afwassen kon je er niet, moest bij “Moggy”. De was kon je daar moeilijk met de hand doen dus heb ik gebruik gemaakt van de wasmachine van de dames die de camping beheren. Ik moet zeggen, de was kregen we gestreken en wel terug maar kostte achteraf wel 6,00 € per machine (4x). Nou ja, moet kunnen. Uitgezwaaid door de dames, na afscheid genomen te hebben vertrekken we met 2 platte broden die we nog meekregen voor onderweg richting Kirikkale–Keskin–Akpinar–Kirsehir–Mucur–Hacibektas–Kayseri–Bünyan.  Het wordt al wat moeilijker om een geschikte overnachtingplaats te vinden.

Dorpje overnachtenDan komen we bij een dorpje Esenkoy N 38.39.13.5 – E 036.07.04.6.
We zijn bekaf, niet alleen dat het steeds warmer wordt maar we hebben vandaag 364 km. gereden. Dat is te veel op deze wegen. We maken nog te veel de fout om de aantal km. per dag te willen rijden. Dat is niet goed. We gaan meer kijken, hoeveel uren we achter het stuur willen zitten en bijtijds een slaapplaats zoeken. Als we voor een groot huis vragen of we op deze plaats mogen overnachten is dit wederom geen enkel probleem en krijgen meteen lekkere koude karnemelk aangeboden.

Dorpje overnachtenWe komen er niet onderuit om bij het huis thee te drinken. Goed, daarna trekken we ons terug bij “Moggy”. Niet dus, de hele familie wordt weer opgetrommeld, er is een oom bij die al 36 jaar in Duitsland is, maar zeer gebrekkig Duits spreekt. Deze oom had het een en ander te vertellen, dat zag je aan de houding van de andere familieleden. Er werden een paar commando’s uitgesproken en er kwam eten opdraven. Verplicht mee-eten dus. We bedanken voor het lekkere eten en willen rustig bij onze auto willen zitten.

OmaatjeWe gaan terug naar “Moggy” pakken onze stoelen en tafeltje en willen op ons gemak een pilsje  pakken. Kreunt Kees: “Nee, hé !” Komt de hele familie met stoel en al voor ons bij de “Moggy”zitten. Inclusief omaatje van 110 jaar.  Nou, daar zitten we dan. We kunnen geen pilsje meer pakken, want dat kun je daar niet maken (geen alcohol) en zitten elkaar maar een beetje aan te kijken (oefening voor straks in India). Omaatje wil perse “Moggy” van binnen zien en loopt zelf de trap op. Als we dan weer zitten vraagt omaatje steeds of we in haar huisje iets verderop komen eten en slapen. Ze heeft zich waarschijnlijk zo druk gemaakt dat ze ineens op staat en niet goed wordt. De vrouwen springen op, gaan een hoge bloeddrukmeter halen en water waar ze rijkelijk mee wordt besprenkeld. Haar hoofddoek werd afgedaan, en er verscheen een bijna kaal hoofd met een dunne lange paardenstaart die roodgekleurd was van de Henna. Jeetje, ik zag de bloeddruk op 222 staan. Mijn god, zo meteen valt ze dood neer en heeft Kees net de laatste foto van haar gemaakt. Wij zeggen dat ze haar maar beter met stoel en al naar huis kunnen dragen en op bed leggen. Paniek alom. Omaatje wordt inderdaad door de hele familie afgevoerd. We hebben niets meer gehoord, dus we nemen aan dat alles goed afgelopen is. We overleggen wat we de volgende ochtend met het ontbijt doen, want zodra de mensen ons horen of zien kom er natuurlijk weer een uitgebreid ontbijt waar je minstens een uur mee kwijt bent. Heel gemeen, maar we besluiten om de volgende ochtend op te staan de mensen te bedanken en zeggen dat we al gegeten hebben en meteen vertrekken.

Dinsdag 25 juli

Slecht geslapen van de warmte en de drukte van tractoren die tot laat het dorp in en uit kwamen rijden met graan. We zijn inderdaad om 06.45 uur vertrokken, uiteraard met te bedanken voor de thee en het eten van gisteren, voor zover je dat kunt vertellen met handen en voeten. We stoppen een uurtje later in een dorpje om brood te eten met koffie. Als we stoppen komt meteen een man naar ons toe om te begroeten de vrouw vliegt naar binnen en komt met een kan karnemelk en twee glazen aan die we daar op straat op drinken. We moeten binnen komen eten en thee drinken. We zeiden dat we net gegeten hadden we en dat we verder willen rijden omdat het erg heet wordt. Het is die dag 38 graden geworden.

Vanacht niet hier blijven staanDe weg ging verder naar Pinarbasi–Sariz–Goksun–Kahramanmaras tot Pazarcik. Om 13.00 uur zagen we daar bij een meertje een picknickplaats. We waren die dag vroeg vertrokken en gezien de hitte besloten we om hier verder te blijven en op de parkeerplaats te overnachten. Na wat rondgelopen te hebben op deze picknickplaats kregen we weer eten aangeboden. Het houdt maar niet op. Hmm wel lekker, iets met uien, aardappelen in kruiden en krokant deeg. Tijdens deze wandeling werden we drie maal aangesproken om niet op deze plaats te overnachten. Het zou er niet veilig zijn i.v.m. jongelui die hier regelmatig kwamen herrie trappen, met pistolen !!!! en er lol in hebben op auto’s te schieten !!!! Als dat drie maal tegen je verteld wordt moet je natuurlijk de conclusie trekken. Weg wezen !!  Ondanks de vermoeidheid en hitte toch een andere veiliger plaats opzoeken.

Dus mensen, in de plaats Pazarcik N 37.31.50.2 – E 037.26.54.0 bij de picknickplaats geen halt houden

De stad zag er ook niet “lekker” uit.  Bij het verder rijden kwamen we bij het dorp Akcalar N 37.31.50.2 – E 037.26.54.0. Meteen boven op de heuvel zie je twee grote huizen staan met net daarvoor een pad. Achter deze twee huizen was een stuk land waar we rustig konden staan. De bewoners kwamen ook weer goede dag zeggen maar lieten ons verder met rust. Schuin tegenover deze huizen was de Jandarma. Deze plaats was echter pal aan de weg en veel lawaai van het verkeer.

Woensdag 26 juli

Tijdens ons ontbijt buiten werd er weer zelfgemaakte kaas gebracht. Onvoorstelbaar hoe anders dat hier is. Je kunt (tot nu toe) gaan staan waar je wilt en je krijgt nog te eten en drinken ook. Moet je in Nederland eens proberen !!

Vertrokken on 7.15 uur. Tegen de middag is het 40 graden. In MIGROS-supermarket (airco) ruim 1 ½ uur afgekoeld en meteen boodschappen gedaan voor de dagen die we in Nemrut willen doorbrengen. Voor ons is Nemrut geen verrassing omdat we in 2001 al eerder daar waren. De rit van vandaag was zwaar door de hitte. Het raam aan de wind kant kon niet open omdat de wind heet naar binnen kwam maar we moeten toch verder nu richting Gőlbasi–Adiyaman–Kahta richting Nemrut. Er moeten hier langs de weg naar boven een paar campings zijn. De eerste die we tegen kwamen viel zwaar tegen en zag er vies uit. Het bord langs de weg met reclame van de camping was meer waard dan de gehele camping. Verder naar boven, dan worden we verrast door de werkzaamheden aan de toch al smalle weg de berg op. We kunnen met “Moggy” niet meer verder en kunnen nog net op een kleine camping draaien. Prima, het heeft zo moeten zijn. Klein maar fijn. Netjes, goed verzorgt en vriendelijk.  De naam van de Camping is “Karadot pansiyon” ( www. Karadotpansiyon.net).

Even een tussendoortje. De benaming “CAMPING heeft in dit gedeelte van Turkije niets te betekenen. Gewoon een stukje grond waar je op kunt staan, een waterkraan en toilet. Punt. Meestal bij een restaurant(je) waar je dan wat geld voor moet geven. Maar goed je staat dan toch veiliger dan bij een benzinestation of gewoon langs de weg. Dat doen we nooit. Altijd in een dorpje drie tot vijf km. van de grote weg en op de grond van mensen die er wonen. Morgen willen we de berg Nemrut op en hebben met de camping eigenaar afgesproken dat we voor 20,00 € met zijn auto naar boven gaan om de zonsondergang te gaan bekijken. We kunnen met “Moggy” niet naar boven i.v.m. de wegwerkzaamheden. We vinden 20.00 € best veel, achteraf zou blijken dat het echt niet te veel was, gezien de afstand, de toestand van het wegdek en voor “Moggy” was de weg veel te stijl, echt keisteil.

De Nemrut Dagi

Nemrut Dagi

  Klik hier voor dia serie Nemrut Dagi

Een must tijdens je reis door Turkije. Een  bezoek aan deze berg die je voor geen goud mag missen, ook al vraagt het nogal wat inspanningen om de berg te bereiken waar, onder een kunstmatige, ongeschonden tumulus, koning Antiochius I (koning van Commagene, een kleine bufferstaat tussen het Seleucidische n het Perzische rijk), meer dan 2000 jaar geleden op 2.150 m. Hoogte werd begraven om dichter bij de Goden te rusten.

In de jaren 60 is hier een aardbeving geweest, waardoor de beelden van hun sokkels af zijn gevallen. Deze liggen nu her en der verspreidt. Unesco is dit nu aan het restaureren. Aan de Oost- en Westkant staan dezelfde beelden. De Westkant is al redelijk gerestaureerd, de Oostkant moet nog in zijn geheel onder handen genomen worden.

Het is een grandioos gebied, met de eerste toppen van Hoog-Mesopotamië en op de achtergrond de Antitaurus, die uit het niets lijkt op te duiken. Je moet zowel de zonsopgang als de zonsondergang  meemaken, twee uitzonderlijke ogenblikken  die je de vermoeidheid van de urenlange tocht en de kou zullen doen vergeten.

Het beste seizoen om deze berg te bezoeken is tussen begin juni en begin oktober. Let inderdaad op dat je warme kleding meeneemt, het kan daarboven koud zijn. Zorg ook dat je auto voldoende  brandstof heeft voor de lange rit, in deze omgeving zijn de benzinepompen schaars .

Wij zijn met de auto van de eigenaar met zijn  vrouw en zoon, wij achterin, naar boven gereden. Vanuit de camping was dit 15 km. waarvan de laatste 7 km. verschrikkelijk waren, we begrijpen nu waarom Frans en Will in hun e-mailtje hadden geschreven dat ze doodsangsten hadden uitgestaan met hun motorhome. Echt, “Moggy” had dit niet gehaald, zo ontzettend stijl en vooral smal. Eenmaal boven onze rugzakken om, met wat eten drinken en de warme kleding. Hierboven kwamen we de Belg tegen die we in de Ambassade van Iran hadden ontmoet. Hij is alleen onderweg met een Mitsubishi vrachtauto met de reclame van slaapkamers “Romantica” dit heeft hij erop laten staan, daarachter hangt dan nog een caravan. We zijn benieuwd of we hem op weg naar Azië nog eens tegen zullen komen.

Na het genieten van de prachtige zonsondergang, weer naar beneden waar we opgepikt worden voor de zware afdaling. Nu in het pikke-donker. Over deze 15 km. deden we zeker drie kwartier, zowel naar boven als naar beneden. Eenmaal weer op de camping de BBQ nog aangemaakt en heerlijk gegeten.

Els met poesOns eten hebben we hier gedeeld met een heel jong poesje, die we natuurlijk de naam “Nemrut” hebben gegeven. Er liepen hier meerdere grote katten rond, wie de dader is weten we niet. Er lagen nog twee  kippenboutjes op de tafel, we zijn even iets pakken uit “Moggy” dan loopt Kees terug naar de tafel en roept : “G.v.d. !!! er is een kippenbout gejat, wie van de katten is de dader ?????”  niet onze kleine “Nemrut” die is nog te klein. De grote katten waren verdwenen. Onder het genot van een Raki overleggen we of we nog een dag blijven of dat we morgenochtend vrij vroeg i.v.m. de hitte verder gaan. Ons besluit is inderdaad vroeg op de staan en richting het VAN meer te rijden.

Donderdag 27 juli

06.30 uur vertrokken. Al weer 25 graden. In de Migros winkel hebben we een plantenspuit gekocht, die we nu ook weer vullen met lekker koud water uit de koelkast. Heerlijk voor onderweg om jezelf en de chauffeur te benevelen. Ook houden we steeds twee thermosflessen met koud water in de koelkast en twee voor in de cabine. ’s Middags moeten de flessen leeg zijn en ruilen we ze om voor de lekkere koude thermosflessen uit de koelkast. Deze moeten ’s avonds ook weer op zijn, dan weten we zeker dat we genoeg water drinken !!!!! Eerst moeten we nog een heel stuk terug naar de grote weg. Dit is en mooi stukje, zo heb je een gigantisch uitzicht over alle bergen dan rijdt je weer in een canyon. Eenmaal op de grote weg gaat het richting waar we onderweg een Stuwmeer over moeten tussen Balli en Bucak. Daar hebben we geluk.

De boot ligt klaar voor vertrek en er is nog net een plaats vrij waar “Moggy”ook net maar dan ook maar net oppast. Mooi, anders hadden we in de hitte zeker een uur moeten wachten als het niet langer was. Heerlijk op het water, de overtocht duurde  25 min. Netjes aangemeerd en verder naar Siverek–Diyarbakir–Silvan–Bitlis–Tatvan. Onderweg zien we de omgeving steeds meer veranderen, minder dorpjes de natuur steeds ruiger. Vanaf Nemrut kom je regelmatig militaire wachtposten tegen waar dan ook gecontroleerd wordt. Soms staan er colonne vrachtauto’s achter elkaar te wachten totdat ze aan de beurt zijn voor controle. Wij mogen voor.

King Tatvan goedDe mensen onderweg zijn ook minder vriendelijk en er wordt bijna niet meer gegroet. In Tatvan aangekomen gaan we op zoek naar Hotel/Restaurant  King, waar een kleine camping is, volgens de ANWB-gids. Na enig zoeken arriveren we op de camping. Nou camping ! Op de parkeerplaats bij het Hotel/Restaurant mogen we de auto neerzetten. Hmmmm ! Het voelt een beetje niet goed. Wat achteraf, ingesloten aan de ene kant het meer aan de andere kant een smalle doorgang waar we maar net door konden. We werden wel vriendelijk ontvangen, maar toch. Daarbij viel het ons op dat we, geen thee aangeboden kregen. Vreemd en dat bij een restaurant. Wat doen we, toch maar de stoeltjes naar buiten en een pilske vatteTijdens het zitten worden we lekgestoken door hele kleine mugjes, van het VAN meer waar we een paar meter vandaan zitten. Dan komt er een hond, bang maar na wat fris water en eten te hebben gegeven heb ik hem zelfs zijn losse haren kunnen uittrekken, een halve hond heb ik eraf kunnen halen. Het was gewoon een ander hondje, met natuurlijk de naam “VAN”. Hij bleef rustig staan en gaf af en te een likje. Als we zo bijkomen van de warme dag komt er steeds een vieze rook onze kant op. Ze zijn op het terrein vuil aan het verbranden met plastic, de rook komt recht “Moggy” in, niet prettig dus, dat het ligt te smeulen. We moeten er van hoesten. Kees gaat vragen of ze het (kleine) vuurtje uit willen doen. Geen reactie. Dan pakt Kees zelf water en dooft het vuur. Lelijke blikken van een van de mannen. Dan komt deze man achter ons op een muurtje zitten met een sigaret. Hé, geurtje van wiet. Regelmatig komen er ook auto’s langs rijden langs dit doodlopende pad ?? Voelen we ons nog steeds goed ? Nog steeds twijfel! Wat doen we, het is donker en  tijd om te slapen, eigenlijk tegen onze afspraak, als het niet goed voelt, weg wezen. Kees blijft onrustig. Omdat het toch donker is en ook de afspraak telt, niet rijden in het donker besluiten we toch te blijven.

Het is 22.30 uur, ik lig al in bed, Kees wil zich net uit kleden, wordt er op de deur geklopt. Wat nu ? Kees gaat naar buiten, ik hoor opgewonden stemmen, vlug trek ik mijn kleren over mijn pyjama aan. Wat is er aan de hand. Staan er vier mannen van Hotel King aan de deur. Of we nu even 20,00 € willen betalen voor deze nacht. Wat krijgen we nu !!! Ten eerste is dat voor deze plaats een belachelijke prijs (rond 5,00  € is normaal) en moet dat nu met vier man sterk op dit tijdstip als ze zien dat we gaan slapen. Niks daarvan, kom, we vertrekken. We maken “Moggy” vertrek klaar. Hebben de peperspray in de ene hand een zware zaklamp in de andere. Dan moet de elektriciteit losgekoppeld worden welke door een gat door het raamkozijn naar binnen gaat. Daarvoor moet het raam eerst open. Ik vraag vriendelijk of ze het raam open willen doen zodat de elektriciteit los kan. Dan hebben ze in de gaten dat we echt gaan. Ineens zijn we vrienden, worden we op de schouder geklopt en alles is ok. We hoeven geen 20,00 € te betalen. Dat wilde de chef . Deze jongen was het er ook niet mee eens. Ja, doeiiii !! Open dat raam, anders trek ik de snoer zo door het gat en wat denk je dat sterker is, dat raam of onze Unimog !! Kees zei: “Ik betaal netjes voor twee uurtjes elektriciteit  want ik ben een man van eer, wat ik van jullie niet kan zeggen. Nou, dat was tegen het zere been. Die drie andere zijn Turken, ik ben een Koerd, kom maar  mee naar mijn huis.  Nee, we hoefde niets te betalen, waar gingen we dan op dit tijdstip naartoe? Dat is ons probleem zei Kees. Weg dus. Bah, best een rot gevoel. Wat nu te doen. We besluiten naar de Jandarma te rijden om op hun terrein te overnachten. Als we rechtsaf de weg opdraaien vragen we 50 mtr. verder aan mensen waar precies de Jandarma is. Als we weg willen rijden, staan er een paar mannen te zwaaien die bij een gebouw staan van de elektriciteit-centrale, omheind en met een bewaker. We zeggen dat we een slaapplaats zoeken. We kunnen zo binnen rijden, parkeren “Moggy” achter het gebouw en moeten voor bij de bewaker thee komen drinken. Mooi, alles prima opgelost. Toch !! N 38.29.08.2 E 042.17.48.4. Eindelijk kunnen we gaan slapen, nadat we ongeveer 100 muggen hebben doodgemept hebben, de deur heeft tijdens het gesprek bij het King Hotel  opengestaan.

Dus mensen, ga in Tatvan niet bij Hotel King staan. N 38.29.03.7 E 042.17.54.0.

Vrijdag 28 juli

Na deze onrustige nacht verder naar Gevas, we gaan onderlangs het VAN meer. De weg over een lengte van 40 km. waren ze aan de weg aan het werken en hoe. Veertig kilometers lagen echt helemaal open, een grote gaten- en stofbak. Eenmaal in Gervas, tegenover het eilandje Akdamar bij de aanlegsteiger van de boten, komen we op de Camping Akdamar N 38.25.35.5  – E 043.14.50.0.
Per nacht  2,50  €  met elektriciteit, water, douche en toilet (douche en toilet hebben we niet gebruikt (niet schoon). Op de “terras” camping hebben we een mooi uitzicht over het VAN meer en het eilandje waar een kerk op staat welke we morgen gaan bekijken. De temperatuur is hier een stuk lager, rond de 25 graden, zwaar bewolkt en af en toe een spatje regen.

Zaterdag 29 juli

Nog steeds zwaar bewolkt, lekker van temperatuur. Met de rugzakken gevuld met eten en drinken gaan we naar het eiland.

Boot naar eilandBoot naar eiland 2Boot naar eiland 3Boot van eiland

 

 

 

De overtocht duurt 20 min en je betaald 1,25 € voor de overtocht, op voorbehoud dat er minimaal twaalf personen in de boot zijn. Bij ons vertrek waren we slechts met negen personen en moesten toen 1,50 € betalen. Nou, daar is overheen te komen. Het is een vrij kaal eiland met daarop een kerk.

Akdamar

Tussen 915 en 921 werd deze kerk gebouwd door de architect Kesis Manaue. Gecontroleerd door de koning I. Gagik. De kerk heeft zowel  tekenen uit het Christelijke geloof als uit de Islam wat deze kerk zo speciaal maakt.

Jammer dat de kerk gerestaureerd werd en we niet binnen konden kijken. Na een paar uurtjes en een keer thee drinken bij een groepje mannen, hadden we het wel gezien. De lucht werd steeds dreigender en in de verte begon het te onweren. Terug naar de boot. Eenmaal op het water begon het steeds harder te waaien. De golven werden steeds hoger, we moesten ons goed vasthouden. Bij het aanmeren ging het echt te keer. Bang ben ik niet geweest, maar het was best een beetje eng. Er werd opeens geschreeuwd in het Turks, wat wij natuurlijk niet verstonden. De andere personen (Turken) hadden ineens veel haast om van de boot te komen. Ik had nog zoiets van: Nou lomperds, ze liepen me zowat ondersteboven. Kees en ik waren de laatste twee personen. Toen Kees op de kade wilde stappen was er paniek. De boot ging te veel op en neer en dreigde tegen de kade te slaan. Met een mes werd het touw waar de boot mee aangemeerd was doorgesneden. Gelukkig stond Kees nog stevig op de boot, ik ook. Jeetje, wat ging dat te keer. Ik hoorde de mensen op de kade schreeuwen, maar vreemd genoeg was ik niet bang. De boot ging toen goed op de golven liggen en ging aan de andere kant van de kade in de luwte van een andere boot opnieuw aanmeren. Daar werden Kees en ik van de boot geholpen. Achteraf zag ik pas dat ik een flinke blauwe plek op mijn arm had. Maar, so what, dat gaat wel weer weg. Eenmaal op de kade had ik toch wel bibberbenen !! De bewaker van de camping kwam op me af en gaf me en knuffel, hij was echt bezorgd geweest.

Zondag 30 juli

Omdat we maandag in VAN naar de Mercedes Benz garage willen voor een inspectiebeurt en evt. olie verversen vertrekken we naar Edremit 16 km. verder. We gaan dan vast even kijken waar de garage precies is, zitten dan dichtbij en kunnen vroeg in de garage zijn.

Bij het afrekenen van de camping moest Kees ineens 5,00 €  i.p.v. 2,50 € betalen bij een andere persoon als “onze” bewaker. Daar is onze bewaker. Geen probleem 2,50 € per nacht. Het gaat ons dan niet om het geld maar ook om het principe.  Afspraak is afspraak. Op naar de garage, die valt zwaar tegen. Ziet er niet uit. We hadden er al een voorgevoel van.

Kind op Moggy goedEerst maar eens een plaats zoeken om te overnachten. Plotseling zien we een groepje mensen met een jongetje verkleed als een kleine Pascha. Hup, op de foto. O, jee, nu zijn wij ook aan de beurt. Wij moeten ook op de foto bij zeker 10 personen. Ik denk dat deze kleine jongen besneden is en daarom er een feest is met de kleine Pascha in het middelpunt.

 

Een camping zoeken valt niet echt mee, we zien wel wat, maar nee, totdat we een picknick plaats zien met Camping Sahin Tapesi in Edremit. Na wat heen en weer overleg mogen we er inderdaad staan. Het is eigenlijk geen camping meer, maar vooruit. voor 7,50 € mogen jullie hier staan. Dat vinden we eigenlijk best veel, we willen 5,00 € betalen want we hoeven maar een heel klein beetje elektriciteit (wat een onzin) maar ze gaan hier, na overleg mee akkoord. We kunnen mooi in  de schaduw zitten. Het wordt steeds drukker met mensen die hier komen picknicken. We hebben dus heel wat te zien. De mensen zijn hier echt een stuk stugger. Toch komt er een man wat stukken watermeloen en een paar appeltjes brengen. Voelt toch goed. Als we wat rondlopen hebben we (vooral ikke) veel bekijks. Ik heb weliswaar een halflange broek aan met T-shirt. Een man keek me zelfs zo vuil aan en wappert met zijn handen dat ik weg moest. Dat is de eerste keer dat ik me geïrriteerd voeld. Ik ben gewoon rustig doorgelopen. Dit is zijn probleem niet de mijne, ik ben nog niet in Iran en hoef me nog niet te bedekken.

getrouwd stelIn de namiddag kwam er nog een bruid met bruidegom aan het strand van het meer thee drinken met de hele familie. Kees heeft daar mooie foto’s van gemaakt en deze in “Moggy” meteen afgedrukt en gegeven. Hartstikkend mooi vonden ze het.

 

 

Maandag 31 juli

Bij het opstaan lag er nog steeds de vraag, wat te doen met een servicebeurt van “Moggy”. We besluiten om in ieder geval langs te gaan en de situatie te bekijken. Nou, dat was zo bekeken. Niemand sprak Engels of Duits. Met handen en voeten uitgelegd dat we 8.000 km gereden hadden, we geen problemen hebben, maar gezien de aantal kilometers we een check-up willen. De reactie was nul. Er werd heel dom gekeken met de vraag: Als je geen problemen hebt, wat kom je dan hier doen ?? Er werden de nodige schouders opgehaald, men liep van ons weg en daar stonden we dan. Goede raad is duur. Wat nu.

Overleg:

Punt 1 “Moggy” loopt op het ogenblik als en trein

Punt 2 Wat gaan deze monteurs aan “Moggy” doen

Punt 3 Moeten we het risico nemen dat ze iets verprutsen (ze hebben er duidelijk geen zin in)

Punt 4 We gaan Iran in.  Als daar iets gebeurt moeten we ook in Iran naar een garage

Punt 5 Olie verversen is waarschijnlijk in Iran goedkoper en elke garage kan, nemen we aan olie verversen

Punt 6 We nemen aan dat in Iran de service beter is. Slechter kan niet.

 Conclusie:

We gaan er vanuit dat “Moggy” ons niet in de steek laat en kijken verder in Iran.

Hopelijk nemen we de juiste beslissing. De toekomst zal het uitmaken.

Onderweg naar DobugaritsWeg uit Van richting Muradiye–Caldiran–Dogubayazit.

De natuur blijft ons fascineren, dan moeten we stoppen. Controle een eindje verder weer controle van soldaten met geweren.  De ene keer moeten we de auto van binnen laten zien en de andere keer willen ze alleen de paspoorten zien. Kees geeft de kopieën van de paspoorten maar hij wil toch de echte paspoorten zien, Kees wijst achterin, daar liggen de originelen en mochten we (tot onze verbazing) doorrijden. Ik moet zeggen dat het niet eens zoveel indruk op me maakt. Misschien omdat je de beelden van de TV kent en ik heb zoiets, goed dat er gecontroleerd wordt. Vlak bij Dogubayazit zien we veel soldaten en geweldig veel tanks, we naderen nu echt de grens van Iran. Het is te merken. Niet alleen de sfeer, de mensen waar je mee spreekt laten meteen weten of ze Turk of Koerd zijn en dit bedoel ik niet positief. Uiteindelijk komen we, na nog boodschappen te hebben gedaan aan op Camping MURAT. Ook hier ligt de weg weer open, vooral het laatste stuk naar de camping is slecht, dan nog even een bocht en het laatste steile hellinkje en we zijn op de camping. Goed het voelt meteen goed, ook wel weer een “Turkse camping” maar goed, dat zijn we inmiddels wel gewend.

Fiat panda goedEr staat een Fiat Panda geparkeerd van twee Schotse dames. Zij rijden van Schotland naar Mongolie. Er rijden op het ogenblik 140 van deze autos de “Mongol Rally“. (Indien je de foto aanklikt, wordt deze groot en zie je de gigantische mascotte die ze overal mee naar toe slepen).

 

Frank fricandel goedDan komt Frank een Hollandse backpacker, die op een lig-fiets Azie doorrijdt, langslopen. We geraken natuurlijk aan de babbel  en vragen hem: He, Frank, wat zou je zeggen van een frietje met een Fricadel speciaal. Het water loopt hem spontaan uit de mond

 

 

Exodus‘s Avonds komt er een grote open truck aanrijden vanExodus” met zes Engelsen en een Amerikaan. Deze mensen komen we nu voor de derde maal tegen. Eerst in Ihlhara toen in Goreme en nu hier. Hé, waar is Aqui, jullie hond. Dat was even moeilijk. Daarna flink gebabbeld en informatie uitgewisseld samen wat gedronken en een kaartspelletje gespeeld. Ondertussen staat een zanger vol enthousiasme te zingen en kunnen we elkaar niet meer verstaan (dit blijkt elke avond zo van 20.30 uur tot een 22.30 uur). Gezellig maar hard, ondertussen kunnen de mannen niet blijven zitten en wordt  er gedanst op de muziek met zwaaiende zakdoekjes en al. Ja, de sfeer zit er goed in.

 Dinsdag 1 augustus

Op de camping met bergzichtDe hele dag bewolkt, toch 25 graden, lekker even bijkomen. We zitten hier 2.220 m. hoog, 35 km. van de Iranese grens. De camping ligt prachtig, rondom bergen, in de vallei het stadje Dogubayazit.

 

 

Dogubayazit

Is een toeristische Hotspot in het Noord-Ooste van Turkije. De stad zelf is troosteloos , maar ligt bij de vulkaan Arrarat (5.137 m.)  de hoogste berg van Turkije. De vulkaan wordt slechts door weinige beklommen (dit alleen met toestemming, hier moet men gemiddeld drie maanden op wachten) meestel blijft het bij het bewonderen van deze altijd met sneeuw bedekte, echter vaak in de wolken hangende, vulkaan.

Tevens kan men hier het “Roversnest”Eski Dogubayazit bezoeken. Prachtig verwerkt in de rotsen. Zwaar beschadigd tijdens de laatste gevechten tussen de Koerden en de Russen. Op weg naar dit “Roversnest komt men voorbij het prachtige Ishak-Pascha-Palast. Beide kan men bezichtigen. De verhalen gaan dat van hieruit veel gesmokkeld is via de paden in de bergen tussen Turkije en Iran, voornamelijk sigaretten en zijden.

 RoversnestRoversnest 2Roversnest 3Roversnest 4

 

 

 

Bovengenoemd “Paleis en Roversnest” liggen pal boven de camping. Het “Paleis” is gerestaureerd. Helaas niet met oud materiaal, jammer, het verschil tussen oud en nieuw is erg goed te zien. Met het “Roversnest” is me druk bezig. Al met al toch indrukwekkend, vooral het gedeelte dat verwerkt is tussen de rotsen.  Bovenaan is er voor de mensen een picknickplaats aangelegd, dat zal zeker in het weekend weer een drukte van belang geven. De bevolking is hier duidelijk niet zo open, er worden veel heimelijke blikken geworpen en op onze Turkse groet “Mehrabah” (goeden dag) wordt niet echt gereageerd.

Woensdag 2 augustus

Vandaag houden we ons vrij rustig. Met Kees gaat het met de darmen goed, helaas bij mij minder. Goed aan de diaree. Eigenlijk al een paar dagen, dit mag niet te lang duren. Vandaag 2 pilletjes diarem, brood en water, veel water. Wel een mooie gelegenheid om het verslag bij te werken. Nog steeds zwaar bewolkt en af en toe regen.

Donderdag 3 augustus

Jeetje wat voel ik me rot. Echt niet goed. Waarom gaat die diaree niet over na het innemen van diarem ? Op de camping is het de hele dag een af en aan lopen van mensen die water uit de bron komen halen, het water heeft een constante temperatuur van 11 graden. Ik ga over op het drinken van dit water en het gaat langzamerhand beter met me. Shit, het zal toch niet aan het water liggen dat we in VAN uit de kraan  met  bakken gedronken heb, dat zou volgens zeggen goed drinkwater zijn ????. We houden het met het eten nog even rustig met gekookte aardappeltjes een Hollands varkenshaasje met wat gesmoorde courget en tomaat. De diepvries raakt langzaam leeg.

Manfred en Froukemanfred Froukje en ElsFroukjeManfred

 

 

Dan komt er een Nederlandse Landrover met daktent aanrijden. Manfred en Froukje uit Groningen. Een echtpaar dat heel wat afgereisd heeft in de wereld, natuurlijk vol verhalen en info. Tot in de late uurtjes hebben we heel wat afgekletst.

Vrijdag 4 augustus

Afscheid genomen van Manfred en Froukje. Rustdag. Komen laat in de middag ineens de Groningers weer aanrijden met hun Landrover. Problemen. De landrover trekt niet meer. Zo kunnen ze Iran niet in. Dit probleem hebben ze jaren geleden herhaaldelijk gehad. Landrover Nederland kan echter niets vinden. De dieselpomp werkt af en toe niet. De hele dag hebben ze in de garage gezeten. Hopelijk is het nu opgelost. Manfred en Froukje hebben het vermoeden dat er in het verleden een beschadiging aan de bedrading is opgelopen bij het ombouwen naar een grotere dieseltank. In de garage in Dogubayazit hebben ze echt hun best gedaan het euvel te verhelpen. Hopelijk is nu alles in orde (hoewel, de bedrading is aan elkaar “geknoopt”  met isolatieband, men had er geen soldeerbout. Dat wordt weer een gezellige babbel-avond.

Zaterdag 5 augustus

Gelukkig, ik voel me een stuk beter. We nemen voor een tweede keer afscheid van Manfred en Froukje. Wij gaan na het ontbijt de stad in. Voor Kees een dunne lange broek, voor mij toch een lange rok voor in Iran. Een lange rok is toch luchtiger dan een lange broek en nog leuk ook. Kees vindt een lekkere losse broek en ik slaag met een zwarte rok met wat glittersteentjes. De weg naar beneden hebben we een lift gekregen, terug nemen we een busje, we hebben nog boodschappen gedaan en dan is vijf km. omhoog lopen, met de nodige tassen te zwaar, voor de prijs hoeven we dat niet te laten ene hele euro.

Terug op de camping is het brood nog warm, lekker, ik heb nog hard gekookte eitjes, daar maken we een lekker hapje van met ui– mayonaise–zout–peper en kerrie. Hmm, heerlijk. Omdat dit de laatste camping voor Iran is komen er iedere avond weer andere reizigers. Rond 16.00 uur begint het meestal binnen te lopen en hebben we met “Moggy” weer de nodige bekijks en natuurlijk babbels. Leuk al die nationaliteiten, Italianen–Spanjaarden–Fransen–Schotten–Engelse noem maar op. De meeste spreken Engels. Het valt ons op dat er weinig Duitsers tussen zitten, wel veel Hollanders.  

Regelmatig komen er hier gidsen om mensen op te halen. Een van de gidsen noemen we “Het vieze mannetje”. Hij is helemaal lyrisch van mijn blauwe ogen en blonde haren. Komt steeds (te dicht) bij me zitten, raakt regelmatig “per ongeluk” mijn borsten aan, totdat ik het genoeg vind en op mijn “Verhappen” manier laat merken (mijn zusjes weten wel hoe dat gaat) dat ik het genoeg vind. Ok, even op de foto en dan wieberen, hup, weg wezen.

Ligfiets UweMotorenZwitsers met kindRaoul met haar goed

 

 

Vandaag komt er een Mercedes bus de camping oprijden. Duidelijk “Overlanders”. Een jong stelletje uit Zwitserland Sarah en Rahoel die de laatste 200 km. Uwe met ligfiets meegenomen hebben, een jongman uit Duitsland.

Zondag 6 augustus

Kijk, zo kan het ook.  Natuurlijk Hollanders. Eerst een gedeelte met de motoren op de trein, dan verder over de wegen. Jeetje, best heftig om over de wegen te rijden met deze combinatie. De temperatuur is inmiddels weer omgelopen, overdag wordt het weer rond de 33 graden. Er is weinig schaduw op de camping en Sarah en Rahoel komen vragen of ze naast ons mogen staan zodat ons 5×6 meter doek tussen de twee auto’s gespannen kan worden. Dat hadden we schuin naar beneden gespannen voor schaduw aan de zijkant van “Moggy” om de temperatuur binnen wat te temperen. Prima, dat was zo gebeurd en hebben nu inderdaad een mooie schaduwplaats. Een leuk fris stel. We babbelen weer wat af.

Motor met zijspanOverdag komt ineens een motor met zijspan aanrijden. Eerst denken we dat hij alleen dode dieren bij heeft en vlees komt verkopen bij het restaurant. Dan ineens komt er een geit overeind. Hij was de gelukkige, hij leefde nog, alhoewel ??  ’s Avonds wordt er door ons vieren ge-BBQ-ed.

 

Maandag 7 augustus

Opa met kindHet wordt weer een warme dag.  Eerst de afwas doen van de vorige avond. Als we daarmee klaar zijn, moeten we weer thee komen drinken bij wat wij noemen, de opa van de camping. Dit gebeurt regelmatig. We staan hier nu een weekje en volgens opa zijn we al een beetje familie. Nou, niet echt dus. Hij vindt mijn blauwe ogen en blonde haren prachtig en Kees heeft een wit voetje bij hem gehaald omdat hij foto’s van zijn kleinzoon Yousef heeft gemaakt en geprint. Nou het kan niet meer stuk.

Morgen gaan Sarah en Rahul Iran in. Eerst even oefenen met de sjaals. Els met haar goed Hun einddoel is India. Jammer dat ze niet nog even blijven.  Het klikt goed. Als afscheid maken we een Thais gerecht en verbrengen samen een fijne avond met elkaar door en daar gaat onze LAATSTE FLES “CHARDONNAIS”.

Dinsdag 8 augustus

Zoals we nog zo vaak zullen doen nemen we ook nu weer afscheid van lieve mensen. Misschien, heel misschien zien we ze nog in India als ze daar in december nog zijn.  De kans zit er in,dus Sarah en Rahul een goede veilige reis en tot in India.

Vandaag gaat Kees kijken, waarom de generator, na een poosje steeds uitvalt. Alles lijkt ok. Dan bedenkt Kees dat hij een extra stalen afdekplaat onder de generator aangebracht heeft, tegen eventuele steenslag. Zou de generator misschien te veel afgeschermd zijn en niet genoeg koeling krijgen. Iets anders kan het haast niet wezen. Kees haalt de beschermplaat weg en jawel de generator is daarna nooit meer uitgevallen.

Kees voelt zich tegen de avond niet lekker en gaat op bed liggen. Hij heeft geen zin in eten en valt in slaap tot de volgende ochtend. Te veel en te lang in de zon gewerkt ??

Woensdag 9 augustus

Het gaat gelukkig weer een beetje beter met Kees en we besluiten om vandaag het verslag Turkije af te maken, morgen alles te verzenden en vrijdag of zaterdag richting Iran te gaan.

Samen met de eigenaar van camping MuratCamping MuratMoggy met mercedesmet zun allen op Camping Murat

 

 

 

Arrarat vulkaanCamping Murat is een zeer geschikte plaats voor diegene die de Vulkaan Arrarat willen beklimmen en als laatste stopplaats voor de Iranese grens.  Het personeel is zeer vriendelijk, voor Turkse begrippen is het sanitair redelijk schoon. Vanmorgen zijn we naar het Internet-cafe geweest en hebben reisverslag 5 Turkije met foto’s naar Nederland verzonden. Dat was een hele zit. Het is binnen behoorlijk warm, zeg maar heet. Gelukkig hebben ze er een kast met frisdrank staan en hebben daaruit de nodige flessen koud water gehaald. Tussendoor even iets te eten gehaald om de hoek en zo is een hele ochtend voorbij. Nog even boodschappen halen en met het busje weer terug naar de camping. Soms heb je geluk en kun je met iemand meerijden die naar de camping rijdt om daar bij de bron water te halen.

Omdat we nog niet weten wanneer we precies Iran ingaan gaat het reisverslag 5 Turkije nog even door. Inmiddels staat er een Italiaans gezin met 2 dochtertjes en een hond (Tara) naast ons, die op weg zijn naar India (voor de 17e keer). We gebruiken ons grote zeil weer om een grotere schaduwplaats te creëren. Hele lieve (Flower Power) mensen, lekker relaxed en ’s avonds bij de babbel een heerlijke geur van wierook. De hond Tara (een kruising herder) is een lieve schat, 10 maanden oud, ondanks dat ze veel blaft. We hebben nog behoorlijk wat hondenvoer bij van Aqui. Dat kan ik nu mooi aan Tara meegeven.

Moggy en fraukje en ManfredTot onze verassing komen daar opeens Manfred en Froukje weer aanrijden. O, jee, toch geen problemen? Nee, gelukkig niet. Ze zijn een eind Iran ingereden tot Isfahan maar vonden het niets. Veel te druk, al die mensen vooral in Teheran. Ze hebben zich afgevraagd of ze dit willen. Nee dus. Heimwee naar Afrika. Ze hebben besloten terug te keren naar Nederland en in oktober alsnog richting Afrika te gaan. Heerlijk toch als je de tijd en de vrijheid hebt om dat te kunnen beslissen. Ze hadden geluk dat we net gingen BBQ-en. Wat extra salade maken omdat we nu ineen met 4 man aan tafel zitten, heerlijke varkenshaas spiesjes (de laatste) hebben we vlug nog wat frikadellen uit de diepvries gehaald. Nee, Casper, dit waren (nog) niet de laatste maar de bodem komt in zicht, zoals beloofd, de laatste 3 frikadellen eten wij samen op in Iran.

Donderdag 10 augustus

Nog een keer de stad in naar het Internet-cafe, om de post en het gastenboek te bekijken. Terug op de camping zien we dat ons zeil losgewaaid is. Er staat al een paar dagen een behoorlijke wind, maar vandaag is de wind wel erg hard. Een touw is kapot gesprongen en ja, dan gaat het verkeerd. De Italianen hebben het zeil zo goed en kwaad als het ging losgehaald zodat er niets kapot kan gaan. Als de wind zo hard blijft waaien moet het zeil er helemaal af, het klappert als een gek. Nu alles weer vastzit, ga ik Manfred onder handen nemen. Hij wil ook graag een “Kees”-kapsel. Zijn haren zijn best lang, dus dat wordt een hele verandering.

manfred knippenmanfred gekniptRobin naar de kapperkees Robin manfred naar de kapper geweest

 

 

Als we toch bezig zijn, Kees zelf ook een maatje korter en dan komt ook de kleine Robin. Hij vindt het best eng, maar ook wel spannend. Eerst wil hij niet, maar dan toch maar wel. Ikke ook, ikke ook. Hij is pas 3 ½ jaar. Laat hij het toe totdat ik klaar ben??  Corinne, als hij halfweg niet meer wil, wat dan ??? Nee, hij wil wel, we gaan er voor. Als we bijna klaar zijn wordt hij onrustig, maar als ik zeg dat hij nog een liedje moet blijven zitten, zingen we er lustig op los, totdat ik klaar ben. Yes !!!! Jeetje, een heel ander manneke, lekker fris en hij vindt het prachtig. Hij kijkt in de spiegel en zegt: Ohhh, Robin mooi. Als we hiermee klaar zijn komen er 7 jongelui aanrijden. Zwarte kleding, tatoes en de nodige sieraden. Ze zijn met 3 auto’s op weg naar……… Even aan hun uiterlijk wennen, maar achteraf een gezellige groep, waar we  voor het slapen gaan nog een laatste borrel mee gedronken hebben. Alle alcohol moet op voor ze Iran in gaan.

Vrijdag 11 augustus

Vertrek Manfred en Froukje voor de 3e keer afscheid nemen. De rest van de dag poetsen en wassen. Gelukkig kan ik hier de wasmachine gebruiken. Ik weet zeker dat jullie de was nog nooit zo snel droog gehad hebben. De wind is nog steeds loeihard, kan de was, boven op een platdak, nauwelijks baas met het ophangen, als ik het laatste stuk van de was opgehangen hem, voel ik eigenlijk automatisch aan het eerste stuk. He, al droog. Langzaam haal ik de rest van de was weer van de lijn en binnen 10 min. ligt alles weer opgevouwen in de kast. Echt waar.

Zaterdag 12 augustus

Rustdag. We gaan ons mentaal voorbereiden op Iran. Veel in de tuin onder de bomen gezeten. Op het terrein was het te heet. Harde warme wind en de temperatuur loopt overdag op tot 30 graden. ’s Nachts koelt het gelukkig goed af en kunnen we lekker slapen.

Zondag 13 augustus

“Moggy” reisklaar gemaakt. ’s Avonds met de eigenaar nog een biertje gedronken alles afgerekend en afscheid genomen. Per dag kost deze “Camping Murat” per persoon 2,00 €  inclusief elektriciteit en douche. Bijtijds naar bed. De wekker wordt op 04.00 uur gezet, zodat we nog in de ochtend koelte kunnen vertrekken naar de Iranese grens 40 km. verder.

Murat Camping

 TOT ZIENS IN IRAN

 

FLASH – BACK  TURKIJE

Hoogte punten:

De ballonvaart in Goreme –  hetgeen jullie aller kadootje was.

Ballonvaart

 De prachtige natuur van Turkije

Cappadocie

 De ongeloofelijke lieve Turkse mensen die we hier in dit gastvrije land ontmoet hebben.

Ankara Park

Diepte punt:

Aqui Marokko zand

Natuurlijk de dood van onze “Aqui” in Goreme (Capadokia). Hij ligt begraven aan de rand van de camping met al zijn spulletjes. Hij kijkt uit over de Red Valley waar hij zijn laatste wandeling met ons heeft gemaakt. De dag na deze wandeling heeft dus toch zijn prostaat parte gespeeld. Volgens de dierenarts zeker niet de hitte of door de lange wandeling  (voor ons een hele geruststelling) hij constateerde nog voor wij iets gezegd hadden dat de hond zeker al erg oud was en problemen met zijn prostaat had. 28 juni 2006 om 14.00 uur hebben wij hem in onze armen laten gaan.

Hij heeft bij ons een fijn leven gehad en is toch de laatste 2 maanden van zijn leven 24 uur per dag bij ons geweest tijdens onze droomreis. We wisten dat hij oud en ziek was, maar dat het zo vlug zou gaan hadden we niet gedacht. Aqui, bedankt, voor de fijne tijd die we met je hadden tijdens je 13 jaren. We zullen je nooit vergeten.

Dag Aqui, dag lieve Border-Colly!!!

Tot ziens in Iran 


Op deze plaats komt Feesboek ???